Henk en Ingrid

Het is dinsdagavond. Henk en Ingrid –het stel dat symbool staat voor de gemiddelde Nederlander– hebben weer een drukke dag achter de rug. Zojuist heeft Ingrid de vaatwasser ingeruimd en Henk de kinderen naar bed gebracht. Nu staan twee koppen koffie dampend op de salontafel van IKEA. Henk zit onderuit op de bank en zapt wat tussen de avondprogramma’s.

„Ingrid?” „Ja, schat?” „Morgen zijn er verkiezingen voor de Provinciale Staten.” „O ja. Da’s waar ook. Ik weet ook niet of ik ga. Geen idee op wie ik zou moeten stemmen.” Henk wrijft eens over zijn achterhoofd. „VVD? Rutte doet het wel aardig, volgens mij.” Ingrid heeft zo haar twijfels. Ze heeft gehoord dat het kabinet hen meer laat betalen voor de kinderopvang. Straks kan ze nog gaan stoppen met werken.

De PvdA vindt Ingrid ook maar niks. Henk denkt dat =Wilders wel een punt heeft. Laatst hoorde hij van zijn vriend Thijs dat het dochtertje van de oom van zijn buurman door een stel Marokkaanse jongens van haar fiets is afgeschopt. Die lui moeten ze stevig aanpakken. Dat vindt Ingrid ook. Ze moet er niet aan denken dat er zoiets met haar kinderen gebeurt. Maar PVV stemmen gaat haar toch echt te ver. „We blijven deze keer wel thuis, vind je niet?” Henk wil ook niet een ‘dan-maar-die’-stemmer zijn. Wat maken die twee stemmen ook uit? Het is toch maar voor de provincie.

De volgende avond laat Henk de twee stempassen vallen in de doos met reclamefolders en oude kranten: het lot dat de helft van de passen onderging. Afijn, ook Henk en Ingrid hebben hun stem weer laten horen.