Rokkenjagers

Vorige week scheen er een heus rokkenfestijn te zijn losgebarsten in mijn woonplaats. Als ik het straatbeeld tenminste moest geloven. Iedere rechtgeaarde refo zou blij moeten worden van iets dergelijks. In de eerste instantie was ik dat ook. Mijn onderzoek naar de oorzaak maakte mij een illusie armer.

Alles kwam samen bij een filiaal van een gerenommeerde onder ons bekende keten van damesmodezaken. Rijen dik stonden ze daar. Dames. Maar waarom? Er was gelukkig niets ernstigs aan de hand. Ramptoeristen konden het niet zijn. Voor zover ik het kon bekijken waren er ook geen bekende refo’s te bespeuren. Althans, er werden geen handtekeningen uitgedeeld of foto’s gemaakt.

Aan de deuren van de winkel kon het ook al niet liggen. Die waren vijf minuten voordat zij open zouden gaan gewoon nog dicht. De dames die wat verderop in de rij stonden, oogden gespannen. Dicht bij de deur was dat wat minder. Daarmee was ook duidelijk dat er beslist geen feestje werd gegeven.

Er hing een sfeer die je normaal gesproken alleen bij wedstrijden proeft. De spanning. De drang om te scoren. Het enige wat de jacht op het goud nog in de weg stond, was een startschot. De spanning was om te snijden.

Ik begreep eerst ook niet wat er zo spannend was aan deze hele rokkenjacht. Navraag leerde me dat het wel degelijk spannend is om mee te doen. Er was namelijk een aanbieding in de winkel. En buiten dat nog een klein uitspattinkje van refogelijkvormigheid, maar dat terzijde.