O-vertolerantie

Dames en heren, hartelijk welkom op dit Congres over Tolerantie. Verdraagzaam hebben wij mannen én vrouwen toegelaten bij deze lezing. Ik zal beginnen met de aanleiding van dit congres.

Ik zat in de trein. Halverwege de reis kwam mijn studiegenootje binnen. Ik wist dat ze gezellig was en dat ze samenwoonde, maar haar naam was ik vergeten. We raakten aan de praat over muziek. „Maak je ook muziek?” vroeg ik haar. Ja, ze drumde. Nu vind ik drum geen muziek – het is slechts ritme – maar voordat ik de discussie aanging floepte ik er nieuwsgierig uit: „Wat vindt je vriend daarvan?” „Ik woon samen met mijn vriendin hoor”, zei ze, want zo logisch was het. „O”, zei ik, en we stapten de trein uit.

We moeten eens over onze aardigheid praten, aanwezigen. Wat is het fijn dat wij christenen zo tolerant geworden zijn. Dat we de uitgangspunten van onze maatschappij zo goed begrijpen. Wat prettig dat we iedereen zo in zijn of haar waarde laten! Want waarschuwen is belerend. En in een moderne maatschappij pas je je aan. Hoe vriendelijk dat we alle losbandige verhalen van onze buurman met „o” beantwoorden en respect hebben voor ieders persoonlijke levensstijl!

Ik stel voor dat we twee nieuwe woorden opsturen voor in de Dikke Van Dale. Ongetwijfeld zullen ze getolereerd worden. Want ”overtolerantie” is toch helemaal 2011. En het nieuwste werkwoord is ”vertolereren”. Ik vertolereer, jij vertolereert, wij vertolereren.

Denkt u daar eens over na. Ik dank u voor uw aandacht.