Column: Deprimerende, donkere dagen

Het is volop herfst op het noordelijk halfrond. Op 23 september om 11.05 uur brak het nieuwe seizoen aan. De stand van de zon was toen namelijk zodanig dat dag en nacht overal op aarde precies even lang waren. Het nieuwe seizoen geeft een nieuwe beleving. De een geniet met volle teugen van het stormachtige weer, de ander wordt bij ieder vallend blaadje iets verdrietiger.

Ik schaar mij in de middenklasse, de mensen met een verdeelde mening over het seizoen herfst. Enerzijds is de herfst prachtig. De ene dag is de hemel strakblauw en is het heerlijk nazomerweer, de volgende dag is het grijs en mistig. Paddenstoelen schieten uit de grond, bomen verkleuren en de natuur is vol van vruchten en zaden. De herfst heeft meer kleur en veelzijdigheid dan alle andere seizoenen.

Anderzijds kan de herfst behoorlijk deprimerend zijn. De dagen worden korter en de nachten langer. De gemiddelde temperatuur daalt. De hoeveelheid neerslag stijgt. En in het vooruitzicht hebben we een lange, donkere en koude winter.

Vorige week heb ik nieuwe regenlaarzen gekocht. Af en toe ga ik met een flinke regenbui naar buiten en probeer ervan te genieten. Ook in de tuin en in het bos probeer ik al het mooie van de herfst op te merken. Toch zie ik uit naar het voorjaar. Pas heb ik tientallen bloembollen in de tuin geplant. Voor deze bollen zijn kou en regen noodzakelijk. De mindere kanten van het najaar dienen dus een doel. Deze gedachte houdt me op donkere en deprimerende dagen op de been. Ik zie uit naar de bloemenzee in het voorjaar.