Onder de rook van Babylon

Wij, studenten en scholieren, hebben het zwaar. De last van deadlines, toetsen en tentamens doet ons regelmatig bijna bezwijken. Aangezien mijn zus en ik bijna het punt van bezwijken bereikten, werd het hoog tijd om een dagje ongecompliceerd te luchten; we gaan een dagje uit. De reis gaat naar het Babylon van nu: Amsterdam.

De stad van pure vrijheid en grenzeloze behoeftebevrediging. Wij, dames uit een goed milieu, bezoeken alleen de toplaag: de hoogstaande kunstwereld van de Hermitage en het alom befaamde Concertgebouw.

Een wijntje en een kopje thee kosten ons in het Hermitagerestaurant 11 euro. Zelfs wij, dames uit de gegoede burgerij, moeten met dergelijke prijzen aan het budgetteren. Een lege maag doet je al snel je principes in de steek laten. Daarom geen hoogstaand restaurant voor ons, maar een kleine halal kebabzaak in een smal steegje, gelegen net achter de rosse buurt en omgeven met het aroma van joints.

Terwijl ons in het Hermitagerestaurant bij binnenkomst werd gevraagd of we willen betalen nog voordat we iets hadden besteld, worden we in de kebabzaak ontvangen met een enthousiast „Hálow, seg maar!” Het zaakje is 10 vierkante meter groot en rijkelijk versierd met kerstattributen. Zelfs Jezus met een stralenkrans is aanwezig. „Dees meneer mag naast joelie zitten?” vraagt de eigenaar bij binnenkomst van een vuilnisman. De smoezelige, ongeschoren klant schuift naast ons. Al snel raken we in gesprek over de zin van het leven, religie en Jezus als Redder. Een paupertent in Babylon wordt een klein Jeruzalem.