Onze God is niet uniek

Ik sprak eens een meisje. Ze zat in het examenjaar van het vwo en dacht veel na. Ook over ons gespreksonderwerp, religie, had ze een doordachte mening. Na verschillende religies onderzocht te hebben, was ze tot de conclusie gekomen dat ieder mens bij zijn geboorte een kleurplaat krijgt. Deze kleurplaat mag ieder naar eigen inzicht inkleuren met normen, waarden en overtuigingen. Zo stelt ieder mens zijn eigen religie samen.

Religie is terug van weggeweest. Na de moeilijke tijden van de verlichting, het humanisme en het moderne individualisme hoeven gelovigen zich niet meer te schamen voor hun overtuigingen. Ga gerust ’s zondags naar de kerk, bezoek de moskee, geef je op voor een cursus yoga, lees een boek als ”Mindfulness voor dummies” of bereken de kleur van je spiritualiteit. Heerlijk, zo veel tolerantie.

Christenen in deze multireligieuze samenleving zijn niet langer uniek in het aanhangen van een religie. Naast christenen zijn moslims, joden, boeddhisten, hindoeïsten, ietsisten, atheïsten en agnosten geen zeldzaamheid. Om nog maar te zwijgen van alle gelovigen zonder etiketje. Ook onze God wordt niet gezien als uniek, maar als een van de velen.

Ik, als overtuigd christen, ben het hier volledig mee eens: onze God is niet uniek. Wacht even, niet uniek? Inderdaad! Als definitie van ”uniek” geeft het woordenboek namelijk ”enig in zijn soort”. Het soort ”God” bestaat echter niet. ”God” is tot een soortnaam gemaakt, terwijl het een eigennaam is. Uniek-zijn van God zou betekenen dat Hij uniek is ten opzichte van andere goden.

Onze God is niet uniek, want Hij is de enige!