Gewoon standaard

Daan is dertien. Zijn ouders zitten elkaar regelmatig in de haren. Grove verwensingen en geweld schuwen zij daarbij niet. Daan is zich pijnlijk bewust van de breuk tussen zijn ouders. Hij probeert extra lief te zijn, het zijn ouders naar de zin te maken. Bij wijze van lijmpoging. De breuk is echter niet te helen. Een crisis breekt uit. Daan kan niet langer thuis blijven. Met spoed moet hij naar een pleeggezin.

Wat voor gezin, maakt volgens onze staatssecretaris van Zorg niet uit. Althans, het hoeft geen standaardgezin te zijn. Je weet wel, zo’n gezin met een vader én moeder. Daarom start ze een campagne om niet-standaardpleegouders te werven.

Scenario 1: Daan komt in een gezin met twee vaders of twee moeders. In gedachten zie ik Daan voor me. Hij moet niet alleen zijn woonplaats en zijn huisgenoten inwisselen, ook mag hij zijn gewoonten, waarden en normen even in de ijskast zetten. Het is de vraag of Daan zich thuis gaat voelen.

Scenario 2: Daan komt bij een alleenstaande man of vrouw in huis. Nu is de vrouw tegenwoordig heel wat mans en de man zeer gewillig zorgtaken op zich te nemen. Echter, zet alle zeilen maar bij om alleen een pleegkind op te vangen. En Daan die een vader én een moeder gewend is heeft nu alles in één. Hij hoeft niet meer bang te zijn voor een breuk tussen een vader en een moeder.

Laten we Daan zelf vragen wat hij het liefst wil. Zijn antwoord: „Ik wil bij mijn ouders wonen. En als dat niet kan, bij een gewone vader én een gewone moeder.” Gewoon standaard.