Onuitwisbare littekens
Plak twee vellen papier met lijm stevig tegen elkaar. Laat ze goed drogen. Probeer ze daarna weer uit elkaar te halen. Het resultaat? Brokken. Ofwel: twee losse vellen met littekens. Onuitwisbaar.
Volgens 70 procent van de Nederlanders gaan echtparen te gemakkelijk uit elkaar, zo kopte de krant recent. Het resultaat? Ik citeer slechts een kind van gescheiden ouders: „Het leek of ik uiteen werd gescheurd.” Ze zat met lijm aan allebei vastgeplakt, was met beiden verbonden. En nu? Littekens. Onuitwisbaar.
Het aantal echtscheidingen neemt toe. Een op de 2,6 huwelijken strandt. Niet zo’n mooi perspectief voor iedereen die voor de mooiste dag van z’n leven staat. Als ik dergelijke berichten lees, staan er diverse beelden op mijn netvlies.
Van het 15-jarige meisje dat huilend vertelde dat ze ontmaagd was, maar daar zelf uit liefde in had toegestemd. Haar vriend hield het bij dat ene avontuurtje. En zocht een nieuwe vlam.
Of van het jongetje dat telkens weer moest uitleggen dat die man aan het schoolhek niet zijn opa, maar zijn vader was. Zijn moeder was jong. Zijn vader had er al een huwelijk op zitten, maar was daarop uitgekeken.
Of van die knul die voortdurend de angst had dat zijn vriendin een streep onder de relatie zou zetten en zich niet aan een huwelijk durfde te wagen. De reden? „Ik heb thuis genoeg gezien.”
Een derde van de Nederlanders vindt dat ”liefdesrelaties” een verplicht vak zou moeten worden in het voortgezet onderwijs. Helemaal mee eens. Maar dan graag ondersteund met positieve voorbeelden van thuis.
petra weet heel goed waar zet het over heeft omdat ze zelf van heel dichtbij heeft meegemaakt wat een scheiding is.
Ook deze column vind ik weer heel erg mooi...
net als al je andere columns!
Ga zo door!
heftig eigenlijk
dat voorbeeld van die blaadjes ken ik van een voorlichtings dag van sabrine van der brons ofso
jij bent de zoveelste in refo nederland, die oordeelt over andermans leven, in dit geval van gescheiden mensen, (lees: christenen, die helaas! scheiden) die zonder kennis genomen te hebben van hoe mensen tot een echtscheiding komen en een oordeel uitspreken ten aan horen van de jeugdige lezers, over wat kinderen van gescheiden ouders, voelen.
Dat is één kant van de een echtscheiding. De schade aan kinderen! Je benoemt niet hoe benauwend het is voor kinderen om altijd maar te leven in een ruzie sfeer van z.g. christelijke ouders. Of als ze zoals je noemt, het missen van positieve voorbeelden van thuis. Is dát een goed voorbeeld? Hopelijk sta je niet boven gescheiden ouders. In de reformatorische kerken wordt beleden dat de iedere mens geneigd is tot alle kwaad! Dat is één. Ook wordt regelmatig uit het boek Job gepreekt. Over Gods raad, Gods onnaspeurlijke wegen. Kan dat niet plaatsvinden in het leven van een ieder mens?
Hopelijk word je/ben je mild over je naaste die gevallen is in het 7e gebod. Ik wil ieder oproepen, die voordát ze een oordeel uitspreken over gescheiden ouders denken aan hetgeen staat in de Galaten 6:1: Broeders, indien ook een mens overvallen ware, door enige misdaad, gij, die geestelijk zijt, brengt de zodanige terecht met de geest der zachtmoedigheid; ziende op uzelf, opdat ook gij niet verzocht wordt.
Een (helaas) gescheiden vader van drie kinderen.
Maar meisje dit is wel de waarheid. Of je het wil lezen of niet. Helaas, helaas gebeurt dit maar al te vaak, ja ook in onze gezindte.meisje schreefHet zou leuk zijn als je ook ergens anders over zou schrijven dan over je werk...
Kleinste man in rugzak de wereld over
