Soldatenserie: Geen brood, wel scherfvest

Het begin van de woensdag, mijn laatste dag in het leger. In colonne van Planken naar Java.

Halfzes in de ochtend. Ik word wakker van collega's die zich klaarmaken voor de oefening. Tassen worden buitengezet, veldbedden opgeklapt; kortom een volksverhuizing in het klein. Ik besluit nog een kwartiertje te soezen. Halfzes is immers geen kantoortijd. Om kwart voor zes kruip ik er toch maar uit.

Als eerste loop ik naar een Patria. Dat is het pantservoertuig waarin mijn peloton vandaag gehuisvest is. Ik zet mijn weekendtas en slaapmatje bij het voertuig neer, zodat mijn collega's die straks in kunnen laden.

Nu eerst ontbijten. Als ik richting de eettent loop, staat daar een rij morrende soldaten. Wat blijkt? Er ligt geen brood, de boter is op en er is te weinig beleg. De soldaat die corvee heeft probeert zich eruit te redden, maar hij is voorlopig de gebeten hond. Een paar vroege eters zijn blijkbaar te enthousiast geweest met ontbijten.

Gelukkig merkt iemand een doos op waarin honderden witte bollen zitten. Dan maar bolletjes met koffie. Ik ben nog niet begonnen aan de maaltijd of Dennis komt me tegemoet. Of ik een eigen lunchpakket wil smeren. Eigenlijk was dat zijn taak, maar hij was het gisteravond vergeten. Door de vertraging bij de eettent, ben ik laat. Rond halfzeven ben ik terug bij mijn tent, terwijl ik me om kwart voor zeven bij mijn pelotonscommandant moet melden.

Eerst omkleden; de korte broek maakt plaats voor een soldatenbroek van Nico. Het kledingstuk is iets aan de kleine kant, maar vooruit, voor een dag moet dat te doen zijn. Boven mijn shirt draag ik een scherfvest. Dat is een soort bodywarmer met een gewicht van 14 kilo. Op borsthoogte zit een soort dakpan in het vest, opdat de militair een kogel die richting borst of hart gaat, overleven kan.
Een irritant ding, dat scherfvest. Door het gewicht drukt het je schouders naar beneden en naar voren. Over het vest trek ik een extra hesje met heel veel zakken aan. Daarin kan ik drinken bewaren, een notitieblokje opbergen en nog veel meer.

Bepakt en bezakt kom ik rond kwart voor zeven bij mijn makkers aan. Ze vragen zich af waarom ik op zo'n warme dag een scherfvest wil dragen. Als ik uitleg dat ik dat als een uitdaging ervaar, draaien ze snel bij.
Zeven uur. Ondanks het late tijdstip vertrekken we nog lang niet. Pas rond halfnegen, na veel wachten en controles, zet de colonne zich in beweging richting Java.

tekst en beeld Jan Mark ten Hove