Soldatenserie: Professioneel lasergamen

Het is halfnegen. De colonne zet zich in beweging. Einddoel: Java.

Eindelijk, na anderhalf uur wachten, hobbelt de Patria weg. In de pantserwagen zit ik op het derde stoeltje van links. Met z'n zevenen bivakkeren we achter in het voertuig. Een boordschutter die in de koepel van de Patria zit en zes soldaten; drie links en drie links. Van die zes staan er twee op een stoel om vanuit een kijkgat de omgeving af te spieden. Niets wordt aan het toeval overgelaten. Of in de woorden van mijn overbuurman: „Hoe meer oogjes boven de grond, hoe meer je ziet."

Er gaat vandaag geschoten worden. Elke soldaat heeft een Diemaco C7a1 bij zich, een in Canada gemaakt aanvalsgeweer. Vandaar de fikse voorraden oefenmunitie. Op elk pistool zit een laserapparaatje. De meeste militairen dragen een tenue met laserknoppen. Dat waarschuwt hen als ze beschoten zijn en waar ze geraakt zijn.

Alles wordt zo echt mogelijk nagespeeld. Of zoals mijn buurman zegt: „We gaan een dagje professioneel lasergamen."Al snel blijkt dat de soldaten van mijn team niet de minste zijn. Ze zijn van mijn leeftijd, zo'n 24, 25 jaar, maar al een paar keer op uitzending geweest in Tarin Kowt of Deh Rawod in Afghanistan. Al snel komen de verhalen los. Over boerka's, bermbommen en posttraumatische stress, waar nogal wat soldaten na een uitzending mee kampen. Om negen uur houdt de colonne halt. Over de boordradio worden we bijgepraat.

Het is tijd voor een 20 metercheck. Uit elk voertuig springen twee soldaten om de directe omgeving te controleren op mogelijk aanwezige bermbommen. Het team dat de vorige dag vertrokken is, heeft misschien nepbommen geplaatst. Dat blijkt niet het geval. Na twintig minuten gaat het in een sukkeldrafje verder richting Java.

Als er plotseling geremd moet worden, blijkt pas hoe warm het is. Grote stofwolken dringen de pantserwagen binnen. Hoestbuien zijn het gevolg. Een paar inzittenden schrikken wakker uit hun dutje.Tot halfelf gebeurt er weinig. De colonne rijdt langzaam naar het noorden. De meeste inzittenden doen een tukje. Of drinken grote hoeveelheden water als remedie tegen de tropische omstandigheden. Het is wachten op de landing van de para-eenheid. Zij moeten namelijk voor de colonne uitgaan op Java in te nemen. Eindelijk verschijnt er een vliegtuig. Zo'n zeventig witte stipjes worden zichtbaar in de lucht.

De tocht gaat verder. Hoogste tijd om Java in te nemen.

tekst en beeld Jan Mark ten Hove