Bloedbanden
Met grote ogen kijkt ze me aan en stelt de vraag. „Bij wie hoor ik nu?” Slechts 14 jaar is ze.
Na een halfjaar vond men het beter een ander pleeggezin te zoeken. Het werd te zwaar voor de pleegouders. Een nieuw gezin met kinderen bood uitkomst. Het was een warm en liefdevol nest. Ze genoot en zoog de liefde in als een spons.
Maar ze leed ook. De liefdevolle omgang confronteerde haar met eigen gemis. „Ik wil ook zulke ouders.” Ze schrok van haar eigen woorden en herstelde zich. „Mijn ouders zijn mijn ouders, daar valt niks aan te veranderen.” Haar blik was verdrietig.
Wat zijn bloedbanden –gemaakt door onze grote Schepper– een waardevol goed. Maar wat brengen ze ook een enorme verantwoordelijkheid met zich mee. Het vraagt om liefde en wijsheid om als ouders deze banden goed te houden. Zodat ze niet hoeven te knellen.
tekst Petra Verloop
Kleinste man in rugzak de wereld over
