Buigen

Hij lag op zijn buik, en dat was maar beter ook. Zeven kogels hadden zijn borstkas opengereten, maar daarmee zou de roodgekleurde achterpagina van onze plaatselijke krant geen meelij hebben gehad. Dit was dus het einde van don Wilmer! Met een zucht leg je zo'n krant op de stapel. Waaróm?

We leerden Wilmer kennen toen hij zich een tijd lang aan de criminaliteit probeerde te ontworstelen. Serieus zocht hij het behoud van zijn ziel. Maar alles moest zoals het hemzelf voor ogen stond. Met het geweld waarmee hij zo vertrouwd was, nam hij ook het koninkrijk. Nimmer kreeg zijn oude leven de doodssteek.

Via zijn kinderen wist de duivel weer binnen te dringen. Als de oude hogepriester Eli hield hij hun de hand boven het hoofd. Zelfs toen ze anderen vermoordden. Een lid van onze zendingsgemeente zei daar eens iets van. Met een klap sloeg hij toen z'n Bijbel dicht en vertrok. Het was de laatste keer dat hij in de kerk was. Zijn vrouw blijft nu alleen achter – vrezend voor wat haar overgebleven zoons mogelijk gaan doen.

Van broeder Wilmer blijft een waarschuwende nagedachtenis over. Waaróm? Misschien wel opdat een jongen of meisje, in Ecuador of zelfs in Nederland, wérkelijk leert buigen voor de God van het heil.

tekst Peter van Olst