Raap

Recht voor z’n raap zijn, daar heeft de gemiddelde Nederlander wel kaas van gegeten. Je komt het overal tegen, vooral ook in het onderwijs. Bijvoorbeeld die brutale jongen die zijn leraar wel eens in het bijzijn van de hele klas zal vertellen wat er allemaal anders gedaan moet worden. Hij krijgt het etiket brutaal of eigenwijs opgeplakt. Niets meer aan te doen: als de pot eenmaal stinkt, stinkt hij altijd.

Daartegenover staat echter het meisje dat op de basisschool altijd het lievelingetje van de juffrouw is geweest. Omdat haar jaloerse klasgenootjes haar daar wel eens mee hebben gepest, besloot ze het op de ‘grote’ school anders te doen. Ze wil niet weer overkomen als papkindje dat dikke vriendjes met de leraar is.

Eenmaal in de les is er nog één probleem: ze is nu ook weer niet zo flink dat ze midden in de klas tegen een leraar in durft te gaan. Stel je voor dat ze eruit gestuurd wordt! Het recht in zijn gezicht zeggen is dus geen optie voor haar, dus maakt ze hem achter zijn rug om zwart bij haar vriendinnen. In de les merkt de leraar daar niets van, het meisje heeft keurig haar huiswerk gemaakt en doet goed mee.

Het verschil tussen het gedrag van de jongen en het meisje is niet eens zo heel groot. De jongen is recht voor de raap, hij zegt wat hij denkt. Het meisje is schijnheilig, bang als ze is voor de consequenties van haar gedrag. Ik heb liever iemand die me gewoon zegt waar het op staat. Hoewel je natuurlijk niet alles er zomaar uit kunt flappen: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet!

tekst Petra Klooster