Roomse broeders

Sinds de hugenotenvervolging, ”la révolution” en de verlichting zijn de weinige christenen die er in Frankrijk nog te vinden zijn overwegend rooms- katholiek. Zo gebeurde het dat de Nederlandse kerkdiensten die ik tijdens de vakantie in het land van de stokbroden bezocht, gehouden werden in een kloosterkerk. Een familielid van me was nogal ontstemd over de formulering van de voorganger, die de papen onze „broeders” noemde. Hem leek ”verre neven” beter. Mij lijkt dat niet. Geloven we niet in „één heilige, katholieke, christelijke Kerk”?

Weliswaar hebben de rooms-katholieken de laatste tijd veel negatieve publiciteit te verwerken gekregen, met name rond het kindermisbruik door geestelijken. Echter, dat lijkt me geen reden om hen af te schrijven als christenbroeders, want enige onderzoeken in dat soort kwesties zouden ook refopapa’s het schaamrood op de kaken moeten brengen. Over papa’s gesproken, de roomsen houden natuurlijk nog steeds het on-Bijbelse ambt van paus in ere. Als ik daarentegen zie hoe sommige predikanten soms op een voetstuk geplaatst worden, zie ik nare overeenkomsten.

O ja, de papen roepen Maria en „verstorven heiligen” aan. Maar hoe vaak staan bij ons uiterlijkheden een oprecht gebed in de weg?

Stel dat we het ledenaantal van kerken in een grafiek uit zouden zetten tegen het aantal scheuringen, dan vermoed ik dat de rooms-katholieken een betere curve krijgen. Ook wat betreft het serieus nemen van de zendingsopdracht scoren ze goed, in mijn ogen. Misschien nog maar eens Psalm 133 ter harte nemen?

tekst Clemens van den Berg

reageer

Je reactie zal eerst door de redactie beoordeeld worden voor plaatsing.

Naam (verplicht)
email-adres (verplicht)