Al tien jaar ballonnenoma

Na zeilmeisje Laura en de zeiljongen uit Scherpenzeel (Puntuit van 17-08) hebben we nu ook ballonnenoma.

Niet dat 'ballonnenoma' van plan is in een luchtballon een wereldreis te maken. Nee, het gaat om een bijzondere suikeroma van Heidi van den Bovenkamp (15) uit Opheusden. Heidi heeft al meer dan tien jaar contact met een voor haar eerst wildvreemde vrouw (83) uit het Brabantse Oss. „Mevrouw De Jong heeft me overladen met cadeaus. Ze is echt heel lief."

Ballon
Het begon allemaal op Koninginnedag 1994. Heidi was toen 4 jaar. Zoals elk jaar lieten de kinderen van de Eben-Haëzerschool in Opheusden tijdens een aubade ballonnen op. Zo ook de kleuters uit groep 1. Heidi: „Het ging er tijdens de wedstrijd natuurlijk om dat je ballon zo ver mogelijk kwam. De prijs voor de winnaar was een fiets. Die ging aan mijn neus voorbij. Maar ik kreeg er wel een soort oma uit Oss voor terug."

Brief
Wat je ook kunt verwachten na een ballonnenwedstrijd, dit niet, vindt ook Heidi zelf. „Het is echt een apart verhaal." Ze krijgt een uitgebreide brief van een vrouw uit Oss. Daar blijft het niet bij. In de jaren die volgen, ontspint zich een levendige briefwisseling.
Op Heidi's verjaardag valt er niet alleen een kaart in de brievenbus, maar wordt er vaak ook een doos met cadeaus bezorgd. „Voor mijn vijfde verjaardag kreeg ik een paar pantoffels die konden blaffen. Heel maf! Verder kreeg ik een dolfijnenspiegel, een dolfijnendekbed en nog veel meer. Als klein meisje vond ik dolfijnen helemaal het einde. Nu, dat heb ik geweten. Op een gegeven moment was ik dolfijnen natuurlijk zat. Dat had oma De Jong ook door, dus kreeg ik bijvoorbeeld een ring, een ketting of geld."
Zelfs bij Sinterklaas en Kerst wordt er aan Heidi gedacht. „Ze schrijft dan vaak gedichten. Soms rijmt het van geen kanten, maar dat is helemaal niet erg. De cadeautjes bij sinterklaas zijn niet alleen voor mij, maar vaak ook voor de rest van het gezin. Dat staat er dan netjes op."

Ontmoeting
Na vijf jaar brieven schrijven volgt de eerste ontmoeting. Heidi: „We gingen bij haar op bezoek. Erg leuk. Haar man liet ons toen onder andere zien waar de ballon terecht was gekomen."
Sinds de eerste ontmoeting volgen vele bezoekjes en vooral ook veel telefoontjes. Gewoon om wat te babbelen en bij te praten. Eén keer bezocht 'ballonnenoma' zelfs Opheusden. Heidi: „Omdat ze zelf niet kunnen autorijden, bleef het bij één keer. Haar dochter reed haar toen. Wat bijzonder was: oma De Jong had een speciale taart van ontbijtkoek gemaakt met al onze namen erop."

Foto
Dat haar suikeroma haar zo verwent, snapt Heidi eigenlijk niet zo goed. Mevrouw De Jong heeft nota bene niet alleen foto's van haar kleinkinderen op haar kast staan, maar ook van Heidi. „Het geheim: ze is echt lief en spontaan. Dat ze reageerde op de ballonnenwedstrijd was al leuk, maar in de brieven bleek dat ze heel aardig was. Ze schreef bijvoorbeeld gelijk "Lieve Heidi". Het zijn echte Brabanders: vriendelijk en heel gastvrij."
De stapels brieven bewaart Heidi allemaal zorgvuldig. Ze zitten goed opgeborgen in een map. Inmiddels ligt het aantal brieven al ver boven de vijftig. De (verjaardags)kaarten zijn dan nog niet meegeteld. Heidi zal 'ballonnenoma', zoals ze zichzelf eens noemde in een brief, niet snel vergeten.

„Ik houd van haar"

De landing van een kapotte, groene ballon in haar achtertuin herinnert 'ballonnenoma' De Jong zich nog als de dag van gisteren.

Ze zag het gebeuren terwijl ze aan de afwas stond. „Ik zag die ballon en dacht bij mezelf: Hier moet ik wat mee. Nog dezelfde dag schreef ik een brief aan de school. Heidi kon zelf nog niet schrijven. Maar haar moeder schreef een mooie brief terug." Het was het begin van nauwe contacten waarbij Heidi vele cadeaus incasseerde.

Waarom ze Heidi zo vertroetelt? „Ze was de jongste van acht kinderen. Ik wilde graag wat voor het gezin betekenen. De contacten waren altijd zo fijn en gezellig. Heidi was een lief meisje. Nu is ze trouwens ook mooi om te zien", grinnikt de goedlachse De Jong. „Ik houd van haar en ik merk dat zij ook van mij houdt. Inmiddels beschouw ik haar als een soort kleinkind. Zolang ik het kan volhouden, blijf ik haar schrijven en bellen."

tekst Michiel Kerpel, beeld RD