Christenvervolging in beeld

”Ik vind het heel bijzonder om te zien dat de mensen die wij spreken totaal geen wraakgevoelens, boosheid of angst koesteren, ze zijn in staat om hun aanvallers te vergeven! Echt ongelooflijk vind ik dat. Deze mensen stellen écht hun vertrouwen op God. Wat een voorbeeld!”, aldus Elise (20).

Afgelopen juli reisde SDOK (Stichting De Ondergrondse Kerk) zij met twee andere jongeren naar het Afrikaanse land Nigeria. Josca, Harry en Elise gingen op zoek naar het antwoord op de vraag wat het betekent om te lijden vanwege je geloof.

Het was een erg indrukwekkende week. De jongeren bezochten onder andere het dorpje Dogo Nahawa, waar in maart honderden christenen werden gedood en veel huizen in brand werden gestoken. “De aanblik van allemaal zingende en prijzende christenen in een half verwoeste kerk zonder dak, ramen en deuren heeft heel veel indruk op mij gemaakt!”, vertelt Elise.

Elise vertelt over een ontmoeting in Dogo Nahawa: “We spraken een jonge vrouw van 20 jaar die de bewuste nacht wakker werd van het geschreeuw. Toen zij haar bed uit kwam werden voor haar ogen haar moeder en twee zussen vermoord. Zelf zat zij onder de littekens van de messen, maar zij wist te ontkomen.”

In het zuiden van Nigeria bezochten Josca, Elise en Harry het Stephen Centre, een tehuis waar 250 kinderen wonen die één of beide ouders verloren hebben door geweld tegen christenen. Daar deelden ze brieven van Nederlandse kinderen uit, die door de kinderen van het Stephen Centre als een schat werden gekoesterd.

“Ik vond het best moeilijk om tijdens de gesprekken de juiste woorden te vinden om deze mensen, die zoveel meegemaakt hebben, te bemoedigen of te troosten”, vervolgt Elise. “Maar zij maakten ons duidelijk dat alleen onze aanwezigheid al een grote troost voor hen was. We werden tijdens dit soort momenten heel erg herinnerd aan het Bijbelgedeelte over het lichaam van Christus. Als één lichaamsdeel lijdt, dan lijdt de rest van het lichaam mee.”

tekst Puntuit, beeld SDOK