Dromen van een beter leven

Alles spoelde weg. Wat rest is een erbarmelijk leven onder de blote hemel. Geen dak boven het hoofd, geen uitzicht op morgen. Dromen van een beter leven, dat is wat deze jongeren doen. Ik ontmoette het drietal in het door overstromingen geteisterde Pakistan, op de dijk bij het dorp Jummah Joya, in het zuiden van de provincie Punjab.

Ali Shey („ergens rond de 20")

Geitenhoeder is-ie in het dagelijks leven, en dat houdt in dat Ali de hele dag met de twintig geiten van zijn familie rondtrekt. Het zijn er nu nog zestien, want vier zijn er twee weken terug met het rivierwater meegesleurd en verdronken. En met die beesten ook nog eens een heleboel huisraad. Waar hij vooral over inzit is dat zijn familie hier op de dijk nauwelijks te eten heeft en is overgeleverd aan de grillen van hulpverleners, die soms dagen niet komen opdagen.

Ferzana (21)

Maar wat graag zou Ferzana naar school gaan om te leren lezen en schrijven en ervoor te zorgen dat het gezin van haar vader en moeder het wat beter krijgt. Maar dat zit er niet in, zeker niet nu haar ouders ziekelijk zijn en zij alle dagen moet werken: gras verzamelen voor de koe en de geiten, eten koken en kleren wassen. Het beetje vrije tijd dat ze over heeft vult ze graag met het maken van waaiers en sieraden. Maar nu even niet. Een tent en eten, daarvoor zou Ferzana nu alles willen doen. Met haar ouders, twee broertjes en drie zusjes bivakkeert ze onder de blote hemel – zo goed als iedere dag bij een graadje of 40 onder een brandende zon. En dat eten? Al twee dagen is er niemand bij hen langs geweest voor wat rijst en ze begint hem nu toch echt te knijpen, want hun eigen voorraden zijn weggespoeld.

Sajid Hussain („ergens tussen de 18 en de 19")

Ik ontmoet Sajid op dezelfde dijk als Ali en Ferzana, waar honderden gezinnen naast elkaar zijn neergestreken nadat hun huisjes door het water zijn verzwolgen. Een kleedjesmarkt met volwassenen, daar doet die lange rij nog het meest aan denken.

Sajid heeft net als Ali even op de basisschool gezeten, maar lezen en schrijven heeft hij er niet geleerd, zegt hij verontschuldigend. Sajid werkt alle dagen op de akkers van zijn baas. Hij zou best willen studeren en dokter willen worden, maar na de dood van zijn vader moet hij de kost voor het gezin verdienen, dus dat wordt niets. Sajid droomt af en toe nog van die afschuwelijke nacht, toen hij lag te slapen en plotseling het water over hem heen stroomde, en al hun spulletjes wegspoelden. Bang is hij dat dit hem nog een keer zal overkomen als ze terug zijn gegaan naar hun oude plekje.

tekst Ab Jansen beeld Jaco Klamer

Bijna 900 kilometer bedraagt de afstand tussen de Pakistaanse hoofdstad en de plek waar ik Ali, Ferzana en Sajid zou ontmoeten. Dat rijden we dus mooi 's avonds en 's nachts, want dan kan ik lekker slapen. Dat had ik gedacht...

Maar wat kun je doen om een overmoedige chauffeur ervan te overtuigen dat hij na acht uur plankgas toch echt moet stoppen om even te slapen? Niet veel. Had hij het niet nodig, vond hij.

Waar hij wel naar luisterde, ontdekte ik, was als ik vroeg om een plaspauze. Tijdens de ramadan is het 's nachts ook nog eens gezellig in de wegrestaurants, dus ik heb nog nooit zo veel plasstops laten maken als die nacht.

Alleen... de chauffeur weigerde pertinent om even te dutten tijdens deze rustpauzes.

En daarom ging het bijna mis toen er vanuit het donker een langzame auto voor ons opdook. De zogenaamd wakkere chauffeur had niets in de gaten. De slaap had hem blijkbaar toch overmand. Een harde schreeuw vanaf de achterbank deed hem nog net op tijd opschrikken. Ternauwernood kon hij het voertuig ontwijken. Je begrijpt: van slaap is weinig gekomen tijdens deze nachtelijke rit.