Leven onder de grond

Daar zit je dan, al meer dan een maand op een diepte van 700 meter in een ingestorte kopermijn, wachtend op je redding. Voor 33 Chileense mijnwerkers is dit voorlopig nog het vooruitzicht. Verlangen naar het daglicht.

Ruim een maand geleden stortte een tunnel in van de San Josékopermijn in Chili. De 33 mijnwerkers zitten vast. De kopermijn staat al langer bekend als instabiel. In het verleden zijn er diverse ongelukken gebeurd. Uit een raport van de Chileense regering blijkt dat de mijneigenaren het nagelaten hebben om de constructie sterker te maken.

Is er uitzicht op redding?
Het duurt nog lang voordat de kompels gered kunnen worden. Er moet namelijk een groot en diep gat geboord worden om bij de mijnwerkers te komen. Reddingswerkers zijn bezig met plan A en plan B. Voor plan B is vanaf zondag een klein gedeelte geboord. De boor zit ongeveer 123 meter diep in de rots. In totaal moet deze tot 620 meter boren. Plan A is op 30 augustus gestart. Deze boor moet 700 meter de rots in en zal de bestaande schacht vergroten. Het nieuwste plan is plan C.

Wat houdt plan C precies in?
Om de kans op redding te vergroten, komt er een derde boorgat bij. Hiervoor zijn gisteren voorbereidingen getroffen. Ruim veertig vrachtwagens brachten de onderdelen van de boortoren naar het mijncomplex. Op 18 september, Chileense Onafhankelijkheidsdag, start de boor.

Waarom wordt er op drie verschillende plekken geboord?
De reddingswerkers boren op verschillende plekken, zodat ze meerdere kansen hebben om de ruimte van de kompels te bereiken. Als ze alle plannen één voor één proberen, duurt het nog langer.

Waarom duurt het boren zo lang?
De mijn is erg instabiel. Daarom is uiterste voorzichtigheid geboden om verdere instorting van de mijn te voorkomen. Het boorproces neemt veel tijd in beslag en er is nog steeds kans op instortingsgevaar.

En ondertussen in de mijn?
Ondanks alle plannen ziet het ernaar uit dat de mijnwerkers nog een aantal maanden opgesloten zullen zitten. De 33 kompels worden de laatste weken voorzien van eten, drinken en medicijnen via een 12 centimeter grote buis. Verder doen ze kaart- en videospelletjes.

tekst Paul Klomp, beeld EPA