Van gladde weg naar hobbelweg

Chris fietste naar Nijmegen en gaat nu met de auto verder

2018-07-25-pkPUN16-BelgiŽ-4-FC

In 3 dagen, met 30 stuks bagage en 300 euro op zak hemelsbreed 3000 kilometer afleggen. Lukt dat? Redacteur Chris Klaasse waagt deze zomer een poging. Deel 3.

In de donkere nacht licht het scherm van mijn telefoon fel op. Een appje van François. „Ben je al in Nijmegen?” vraagt hij zich af. Schuldbewust stap ik om 3.45 uur –een paar minuten te laat– bij de Duitser in de auto.

Compleet uitgeput zit ik in de zwarte Kia Sorento. Zojuist heb ik in het holst van de nacht ruim tweeënhalf uur met een zware koffer op de bagagedrager door woud en wei gefietst om in Nijmegen te komen. Twee dagen eerder regelde ik via liftwebsite blablacar.nl dat François me in Nijmegen op zou pikken. Voor 43 euro brengt hij me honderden kilo­meters verder naar het zuiden.

„Om uitgebreid in de bijrijdersstoel te gaan snurken, vind ik wat asociaal"

Mijn darmen rommelen na van de heftige fietstocht. Trek heb ik echter nog niet, behoefte aan slaap wel. Maar om nu uitgebreid in de bijrijdersstoel te gaan snurken, vind ik wat asociaal. Bovendien heb ik veel te vertellen aan François en de Duitse mede­lifter Adrian.

Ik heb het eigenlijk niet zo op Duitsers. Mijn gechargeerde beeld van onze oosterburen is: ze praten vreemd, hebben een bierbuik en kennen weinig fatsoen. Adrian lijkt mijn ongelijk te bewijzen. Hij is sympathiek, redelijk slank, toegankelijk en heeft manieren. Hij spreekt, net als François, behoorlijk Engels. Beide mannen horen me uit over mijn werk en geven me goede adviezen voor het vervolg van mijn reis. „Til je voeten op en draai rondjes, druk je tenen daarna heel hard op de grond”, tipt Adrian me voor het geval ik lang moet stilzitten en last van mijn benen krijg.

Over de uitgestorven snelweg suizen we richting Eindhoven. Daar wordt de derde lifter opgepikt. Het is een stille, Franse jongen. Hij praat niet uit zichzelf, dus blijft het lang ongemakkelijk stil in de wagen. Adrian doet verwoede pogingen om de nieuwe passagier aan het praten te krijgen. Tevergeefs.

Uit respect voor de gewenste stilte besluit ik dat het tijd is om te rusten. Dan rijden we echter België in. Voor iemand die het fluwelen Nederlandse wegdek gewend is, blijkt België een hard gelag. Van slapen komt niets.

Chocoladepasta

Na een korte tanksessie in Gent begint mijn maag te knorren. Mijn voedselvoorraad ligt helaas achter in de auto. En ik vind het zo kort na een pauze gênant om François te vragen of hij opnieuw wil stoppen zodat ik mijn buik kan vullen. Wat het leed verergert: ineens rijden er allerhande vrachtwagens met afbeeldingen van de betere etenswaren langs. Schnitzels met friet, chocoladepasta, chips; mijn speekselklieren maken overuren.

„Het ontbreken van nachtrust begint zijn tol te eisen"

We passeren de grens met Frankrijk. Voor mij een historisch moment. Nooit eerder deed ik dit land aan. Ik vergaap me aan de prachtige vergezichten. Sowieso gaap ik er lustig op los. Het ontbreken van nachtrust begint zijn tol te eisen. Het is halfacht als
we een zeer gewenste sanitaire stop maken. De toiletten zijn ge­lukkig gratis te gebruiken. De 300 euro die ik tijdens deze reis mag besteden, hou ik het liefst zo lang mogelijk op zak.

De Franse lifter is in slaap gevallen, dus kletsen François, Adrian en ik op gedempte toon verder. Het gaat bijvoorbeeld over gekke Nederlandse zaken als bakfietsen, e-bikes, Giethoorn en honden­belasting.

In een voorstad van Parijs pikken we de laatste lifter op. François’ auto is groot, maar met vijf volwassenen met bagage wordt het toch krap. Mijn benen zijn veruit de langste, dus blijft onbetwist dat ik voorin hoor te zitten.

Mijn mond valt open van de verkeerschaos in Parijs. En tussen alle stilstaande auto’s lopen vrouwen die op zoek zijn naar een lift voor hun gezin. ”Help dit Syrische gezin”, staat er op het bord dat een kleine, vermoeid ogende vrouw vasthoudt. Ik kan er niet te lang naar kijken.

Na drie kwartier stilstaan scheurt François alweer behendig door de drukte. Om 9.45 uur zet hij me af op de Place de la République in de Franse hoofdstad.


Deze special is onderdeel van het Thema Dossier "Chris op reis"

Bekijk het dossier