”Willemijn op Urk” staat nu voor de klas

Zangeres blikt terug op tienerjaren

WillemijnMiddelkoop_CULT_GFX8805-2

In veel reformatorische huiskamers klonk haar stem. En de dvd’s waarop ze zingt, gingen bij christelijke boekhandels als warme broodjes over de toonbank. Hoe is het nu met ”Willemijn op Urk”? En hoe kijkt ze terug op haar tienerjaren?

 

De gangen en klaslokalen van de Prinses Beatrixschool zien er steriel uit. Stoeltjes op tafel, glimmende vloeren, lege schoolborden. Het is vrijdagmiddag: weekend.

Juf Middelkoop stopt wat losse papieren in een leren tas. Dan zit ook voor haar de werkweek erop. Een maand geleden stond de 23-jarige leerkracht nog als juf De Munnik voor de klas. „Die naam schalt nog regelmatig door de klas, hoor. Ik moet er zelf ook nog aan wennen”, lacht de pasgetrouwde Willemijn.

Toen de kleuterjuf zelf op de basisschool zat, zong ze in uitverkochte concertzalen en kerken. En gaf ze haar eerste cd en dvd uit. Het meisje in Urker klederdracht was razend populair.

Zing je nog?

„Ja, zo nu en dan. Maar ik ben vooral juf. Ik heb wel overwogen om me volledig op het zingen te concentreren, maar het is lastig om daar een goede boterham mee te verdienen. Daarom ben ik de pabo gaan doen. Sinds de zomer sta ik voor groep 1/2.”

Hoe kijk je terug op de periode waarin je binnen christelijk Nederland een bekendheid werd?

„Het was een gekke periode. Onwerkelijk. Maar toen het gebeurde, besefte ik dat niet. Als kind denk je niet na over hoe gek het is dat er op de Wegwijsbeurs tientallen moeders met kinderen om je heen staan. Dat iedereen weet hoe je heet. Dat toeristen met je op de foto willen. Als kleine Willemijn dacht ik dat het normaal was. Het was een groot deel van mijn leven.”

Hoe was het voor de rest van het gezin?

„Vooral voor mijn vader was het intensief. Hij was mijn chauffeur en moest op zijn werk van alles plannen om mij overal heen te rijden. Mijn moeder is altijd huismoeder geweest, die moest het vaak zonder mijn vader stellen. Het was een intensieve periode. Ik ben hun heel dankbaar dat ze mij hebben geholpen.

Mijn oudere zussen zijn tien jaar ouder, die vonden het vooral heel leuk dat hun zusje zo in de belangstelling stond.”

Hoe kon ”Willemijn op Urk” zo’n succes worden?

„Door de dvd’s. Die maakten het plaatje compleet. Het schattige meisje in klederdracht, zingend op idyllische plekjes in Urk. Dat vonden mensen leuk om te zien.”

Waarom werd er een dvd uitgebracht?

„Om iets van Urk te laten zien. Niet zozeer om van mij een bekend gezicht te maken.”

Ging het voor je fans nog om wát je zong?

„In het begin niet voor iedereen. Maar dat realiseerde ik me niet. Ik deed wat ik het liefste doe: zingen, en op die manier de Bijbelse boodschap verkondigen.”

Dacht je nooit: is dit Bijbels verantwoord?

„Ik ben er volgens mij altijd op een verantwoorde manier mee omgegaan. Hoe dat bij de kijkers en luisteraars lag, dat was niet mijn verantwoordelijkheid. Als kind denk je daar ook niet over na.”

Wie maakte de keuze om mee te werken aan concerten of om cd’s en dvd’s op te nemen?

„Bert Moll, de dirigent van het Urker Mannenkoor Hallelujah, heeft mij ontdekt. Hij is altijd mijn begeleider, een soort manager, geweest. Hij handelde aanvragen voor concerten af, maar deed dat altijd in overleg met mij en mijn ouders.”

Heb je ergens spijt van?

„Nee. Ik heb nooit iets tegen mijn wil in moeten doen. Mij is altijd gezegd: als je het niet meer leuk vindt en wilt stoppen, dan trekken we vandaag de stekker er nog uit. Door die vrijblijvendheid hield ik het ook vol, denk ik.”

Je stond in de belangstelling en was dus kwetsbaar. Heb je daar ooit last van gehad?

„Voor negatieve reacties hebben mijn ouders me beschermd. Zij zorgden dat ik die niet te zien of te horen kreeg.

Het is wel lastig dat mensen een bepaald beeld van mij hebben. Studiegenoten vertelden ooit: „Toen we jouw naam op de klassenlijst zagen, dachten we: O nee hè. Hoe zal ze zijn? Zal het niet een verwaand meisje zijn?” Dat beeld hadden ze van mij. Uiteindelijk viel het hun alles mee.”

Dat de hype op den duur overging, komt vermoedelijk mede doordat je stopte met zingen in klederdracht. Vanwaar die keuze?

„De kleren zaten verschrikkelijk. Met het kinderkoor waar ik vroeger op zat, zongen we altijd in klederdracht. Toen vond ik dat interessant. Op een gegeven moment word je groter en gaat het strak zitten. Het zat me in de weg met het zingen.”

Wat vindt je man van je muzikale carrière?

„Alleen maar leuk. Hij zingt ook, op het koor Soli Deo Gloria. Binnenkort moeten we weer samen uitvoeren, tijdens het eindejaarsconcert in De Doelen.”

Wat doe je over tien jaar?

„Hetzelfde als nu, hoop ik. Van lesgeven word ik heel blij, en daar buitenom blijf ik zingen. Dat verveelt nooit.”