Jonge diplomaten verrast door speech van ťchte Amerikaanse VN-ambassadeur

Puntuit   08 mrt. 2019 | tekst Jur, Bregje en Sean, beeld MUN
Mun8
Mun1
Mun2
Mun3
Mun4
Mun5
Mun6
Mun7

De eerste nacht verliep onrustig. Ons hotel zit niet zover van Times Square, en dat was goed te merken. Buiten was het een drukte van belang. En de airco in onze slaapkamer leek net een bulldozer, die af en toe uitging en daarna weer met een hoop geruis van zich liet horen. Toch hebben we allemaal ruim 9 uur in bed gelegen.

We gaan ons klaarmaken; klaarmaken voor waar we maanden naar hebben uitgekeken. Als we ons hebben aangekleed, zoeken we een plek om te ontbijten. De keuze valt op de Starbucks.

Wolkenkrabbers

Het plan was om na het ontbijt een wandeling te maken naar het Hilton (het hotel waar we drie nachten zullen verblijven) om te kijken hoe laat we ons konden inchecken en hoe ver het lopen was. Na een korte wandeling kwamen wij aan bij het Hilton, een gigantisch gebouw dat zich deftig mengt tussen de andere wolkenkrabbers. We hadden hier een kort gesprek met de receptioniste die ons tot onze spijt moest mededelen dat de kamer pas om 3 uur klaar voor gebruik zou zijn. We konden ons wel registreren voor de MUN conferentie en kregen alle benodigde spullen voor de komende week, zoals badges en naamplaatjes van Finland en Wit-Rusland, die we nodig hebben om tijdens het comité te kunnen stemmen. Sean bleef achter om wat resterend werk te doen op zijn laptop terwijl wij terugliepen naar het oude hotel. Nadat wij de koffers op een speciale plek in het Hilton hadden gedropt konden wij heel even genieten van de stad.

Na een korte lunch mochten we ons gaan opmaken voor het eerste activiteit op de planning.

Dit eerste activiteit betrof de trainingssessies. Aangezien wij nul ervaring hebben met MUN besloten we de brave leerling te zijn door 2 uur lang te luisteren naar verhalen van mensen. Dit ging over wat je kunt verwachten van MUN, waar je op moet letten, hoe je mensen voor je kunt winnen, enzovoorts. We hebben hier zeker wat aan gehad, maar het duurde veel te lang.

Na deze 2 uur durende training hadden wij kort de tijd om wat te gaan eten. Dit deden we bij een echte Amerikaanse hamburgerzaak. Veel tijd om ervan te genieten hadden we helaas niet; we moesten snel weer terug naar het Hilton om onze MUN te hervatten, de openingsceremonie stond namelijk op het programma.

Op onze weg terug liepen we langs een opvallende verschijning. Midden in New York lag een schaatsbaan, tussen de wolkenkrabbers van Rockefeller, die duidelijk in smaak viel bij de New Yorkers. Om de schaatsbaan heen wapperde vlaggen van landen over de hele wereld, wat het een mooi plaatje maakte.

Na een kort moment van verwondering moesten we weer door naar het Hilton. We kwamen op onze kamer waar we onze casual kleding snel verwisselden voor onze nettere kleding. Het is bijzonder, maar als je een pak aan hebt voel je je oprecht een baas, ook al ben je maar een 16-jarige gozer die maar net overgaat naar 5 vwo. Na ons omgekleed te hebben, gingen we naar beneden voor de openingsceremonie. We kwamen aan in een gigantische zaal met ontzettend veel stoelen, voorin stond een podium met de mensen die deze ceremonie zouden leiden. Wij gingen op onze stoelen zitten, vooraan links in de zaal.

Jonathan Cohen

Na een minuut of 10 stond ons een grote verrassing te wachten. Na een korte speech van de directeur van deze MUN-conferentie kwam de enige echte VN-ambassadeur van de USA op het podium: Jonathan Cohen, de opvolger van Nikki Haley, toegewezen door Donald Trump. Hij vertelde over zijn ervaringen in de Veiligheidsraad en waar zijn liefde voor diplomatie vandaan kwam. Cohen bleek in zijn jonge jaren ook een aantal MUN’s te hebben bijgewoond en ontdekte daar zijn liefde voor het diplomatenleven.

Na deze inspirerende speech kregen wij een uur de tijd voor onze laatste voorbereiding voor de eerste comitésessie. Eindelijk konden we op een actieve manier met MUN bezig zijn.

Het begon een beetje teleurstellend, er werd vooral gepraat terwijl de rest stil moest zijn en viel er niet zoveel in te brengen. De agenda voor ons comité werd gepland en tot onze spijt werd het voor ons minder leuke onderwerp gekozen om als eerste te behandelen, namelijk hoe we moeten omgaan met explosieve overblijfselen na een conflict/oorlog en hoe dit naoorlogse gebieden aantast op een negatieve manier. Ons idee om dit op te lossen viel in goede aarde bij veel andere landen in het comité. We begonnen klein, met landen afkomstig uit dezelfde gebieden als ons, die hopelijk ook dezelfde interesses als ons deelden. Het lukte opvallend goed en aan het eind van het comité hadden wij een groep gecreëerd van 9 landen die erg geïnteresseerd waren om met ons het idee uit te werken tot een van de potentiële oplossingen. Voor ons was dit een mooie start. Hier kunnen we morgen mee verder.


Jur, Bregje en Sean zijn drie dagen in New York voor een scholierenconferentie. Op de MUN vergaderen ze alsof ze bij de VN zitten. Ze bloggen en vloggen voor Puntuit.


Dit bericht is onderdeel van het Thema Dossier "Diplomatenleven"

Bekijk het dossier    
Terug naar nieuwsoverzicht buitenland