„Reizen liet me zien dat geluk zit in verbinding met mensen”

Evertine Adams over haar tussenjaar

EVERTINE-0001-HENK

Van scholier naar student en van student naar werkende burger. Een route die soms verloopt met een onderbreking – vrijwillig of onvrijwillig. Drie studenten vertellen over de tussenstop de ze maakten. Deel 3: Evertine Adams.

Wie: Evertine Adams (25) uit Utrecht

Studie: master bekkenfysiotherapie aan SOMT University of Physiotherapy; parttimebaan als fysiotherapeut

Reden tussenstop: deed vrijwilligerswerk in Cambodja en reisde rond in Vietnam


„Nadat ik mijn hbo-diploma op zak had, vertrok ik naar Cambodja om vier maanden vrijwilligerswerk te doen als fysiotherapeut. Als student koos ik bewust niet voor een buitenlandstage, omdat ik eerst veel wilde leren op plekken waar de zorg goed geregeld is. Zodat ik daarna echt iets kon betekenen in het buitenland.

In het centrum voor mensen met een neurologisch letsel waar ik werkte, hadden mensen weinig perspectief. Veel kinderen waren geboren met een afwijking en daarom te vondeling gelegd. Een enkeling had nog contact met zijn ouders. Bij de volwassenen viel me op hoe achterhaald de zorg in Cambodja is. Krijg je in Nederland een beroerte, dan worden er de eerste drie maanden –de belangrijkste periode– allerlei oefeningen gedaan. Daar lagen mensen vijf maanden plat in het ziekenhuis. De revalidatie verliep daardoor moeizaam.

Weggaan was ontzettend lastig. Ik wilde iets achterlaten, zodat na mijn vertrek niet alles op de oude voet verder zou gaan. Zo leerde ik de verzorgers hoe ze kinderen in de juiste houding moeten leggen. Vaak konden zij niet lopen en lagen ze op de grond met enorme doorligplekken. Van afval had ik speelgoed gemaakt. Daarvan liet ik een instructie achter, zodat de vrijwilligers dat later zelf ook konden doen.

Na Cambodja heb ik nog een maand door Vietnam gereisd. Rondrijden op een scooter, stadjes bezoeken, jungletochten maken. Daar heb ik het soloreizen ontdekt. Zit je alleen in een restaurantje, dan stapt er al snel iemand op je af. Dat contact met de lokale bevolking zette mijn leven in een ander perspectief. Het maakte me dankbaar voor alle mogelijkheden die ik heb en me bewust van mijn verantwoordelijkheid: hoe ga ik om met mijn geld en kansen?

Het reizen liet me zien dat geluk niet in een groot huis of een goede baan zit, maar in de verbinding met mensen en met God. In Georgië ontmoette ik afgelopen zomer een man die zes dagen per week zowel dag- als nachtdiensten in hostels draaide. Ik werd er verdrietig van, maar de man zei: Ik ben gelukkig, want ik geloof in God en ik heb familie. Nog steeds heb ik contact met hem. Hij wilde graag psychologie studeren, maar had er het geld niet voor. Terug in Nederland stelde ik voor dat ik maandelijks een gift naar hem zou overmaken, zodat hij zich kon ontwikkelen. Zijn baas liet niet toe dat hij minder zou werken, maar de man wilde met mijn geld wel een oude vrouw steunen. Prachtig om zo iets te betekenen.”


Gijs

10 januari 2020

Goed bezig, fascinerend om te lezen, maar jij bent echt echt de eerste persoon die ik ken die Evertine heet :-)

Je vader heet Evert en je moeder Martine? En daar hebben ze dan Evertine van gemaakt?