Hanneke: Handige heftruckchauffeuse

Puntuit   04 dec. 2019 | tekst Henrieke Boers, beeld RD
2019-12-04-katWO11-PUhannekeharbers04-6-FC

Ze is de enige vrouw in het magazijn. Hanneke Harbers (22) uit Hendrik-Ido-Ambacht werkt als onder andere heftruckchauffeuse bij Albeka, een bedrijf dat gebruikt en nieuw kantoormeubilair verkoopt. Hanneke vindt het geen probleem om met mannen te werken. „Ze zijn relaxter dan vrouwen.”

Behendig stuurt Hanneke haar heftruck door de paden van het magazijn in Hendrik-Ido-Ambacht. Aangekomen bij het juiste schap bedient de interieurverzorgster, gekleed in een werktrui en werkbroek, vakkundig de vorken van de truck. Zonder brokken te maken haalt ze een pallet naar beneden. Maar dat gaat niet altijd zo soepeltjes. „Ik werkte hier nog niet zo lang toen ik eens op een reachtruck reed. Ik moest een kastje pakken, maar ik nam een bocht te snel. Het kastje viel kapot, dat was balen. Verder zijn de vorken van de reachtruck verraderlijk. Doordat ze zo hoog kunnen, raak je soms een lamp aan het plafond. Die valt dan kapot.”

Werkdag

Hannekes hoofdtaak is het schoonmaken van gebruikte kantoorstoelen. „Dat is ongeveer een ochtend werk. Na de middagpauze meld ik spullen aan voor het transport, maak ik de kantine schoon, ruim ik voorraad op en doe ik wat heftruckwerk.” Rond vier uur ’s middags komen de monteurs terug van hun klussen. Waar nodig helpt Hanneke hen met het uitladen van de busjes en het opruimen van het magazijn.

Hanneke zou eigenlijk onderwijsassistent worden. „Ik heb de opleiding daarvoor gevolgd en afgerond. Hier in de regio lagen de fulltimebanen echter niet voor het oprapen en ik wilde niet doorstromen naar de pabo. Dan zou ik nog vier jaar moeten leren en daar had ik geen zin meer in.” Daarom begon ze aan de opleiding tot directiesecretaresse, maar daar stopte ze al snel weer mee. Vervolgens werkte ze een jaar bij een bedrijf waar ze de administratie deed. „Ik kwam erachter dat stilzitten niet echt mijn ding is. Bij Albeka maakte ik al drie jaar schoon, als bijbaantje. Daarom heb ik gevraagd of ik hier aan de slag kon en dat was gelukkig zo.”

Mannenopmerking

In het magazijn is Hanneke de enige vrouwelijke werknemer. „Ik denk dat het werken met mannen een stuk relaxter is. Vrouwen zijn misschien wat meer gestrest. Hier gaat het allemaal wat makkelijker. Als ik iets vraag aan mijn chef, vindt hij het eigenlijk altijd goed. Ik vind deze manier van werken wel fijn. Af en toe komt er een typische mannenopmerking tussendoor, maar dat belemmert me niet. Laatst werd een collega voor het eerst vader, toen gingen de gesprekken vaak daarover. Maar dat zorgt ook voor een leuke sfeer.”

Van haar collega’s hoort Hanneke weleens: „Het is goed dat er hier een vrouw loopt. Dat zorgt voor sfeer en netheid.” Daar is ze het mee eens. „Ik houd ervan dat het hier opgeruimd is. En ik denk dat mannen wat slordiger zijn.”

Het grootste gedeelte van Hannekes collega’s is christelijk. Daardoor wordt er nauwelijks gevloekt op de werkvloer. Gebeurt het wel, dan wordt er wat van gezegd. Hanneke: „De sfeer hier is niet vrouwonvriendelijk. Mijn collega’s maken bijvoorbeeld geen gekke opmerkingen tegen me. Soms zeggen ze bij het tillen van zware meubels juist: „Jij bent een vrouw, wij pakken het wel even.” Ze behandelen me goed.”

Om de heftruck en de reachtruck te mogen besturen, moest Hanneke certificaten halen. „Daarvoor heb ik dagcursussen gevolgd. ’s Ochtends kregen we een stuk theorie en ’s middags moesten we met de truck het een en ander uit de stellingen halen.” In het magazijn rijdt Hanneke meestal op een reachtruck. „Omdat deze truck 360 graden kan draaien, kun je er gemakkelijker mee door de paden rijden.”

Reacties

Wanneer Hanneke aan anderen vertelt wat voor werk ze doet, krijgt ze vanuit haar directe omgeving meestal de reactie dat het bij haar past. „Ik houd van actief zijn, dus dit werk is perfect voor mij.” Buitenstaanders reageren weleens verbaasd als Hanneke vertelt over haar werk. Ze vinden het niet iets voor een vrouw om in een magazijn te werken. Hanneke: „Maar als ik dan vertel dat ik veel aan het schoonmaken ben, stellen ze hun mening meestal wel bij.”

Enthousiast vertelt Hanneke over haar werk. „Ik heb het naar mijn zin hier. Het is gezellig, en dat vind ik belangrijk. Het zorgt ervoor dat je je werk sneller leuk vindt. Als ik een hele dag stoelen zou moeten schoonmaken, zou ik het wel zat worden. Maar gelukkig is het werk gevarieerd.”

Toekomst

Ooit wil Hanneke wellicht nog parttime als onderwijsassistent aan de slag. Twee dagen werken als onderwijsassistent en drie dagen als interieurverzorgster bijvoorbeeld. „Ik heb de opleiding voor onderwijsassistent gedaan en ik vind het ook een leuk beroep”, legt ze uit. „Ik denk dat ik fulltime werken als onderwijsassistent te weinig uitdagend vind, dus misschien is een combinatie leuk. Maar de komende jaren hoop ik hier nog te werken.”

 


Dit bericht is onderdeel van het Thema Dossier "In de minderheid"

Bekijk het dossier    
Terug naar nieuwsoverzicht binnenland