Waarom we steeds meer met plaatjes praten 😍👍🗣️

tekening rd eiland (002)-page-001

Mijn moeder appt. „Eet je vanavond thuis?” Ik antwoord: 👍 Zij: Hoe laat ben je er? Ik: 🕕 Mama: Fijn, tot zo. Ik: 👋 Leuk, die tekeningetjes in digitale gesprekken. Maar kunnen we nog zonder? En waar komen die emoji eigenlijk vandaan?

De laatste klanken van een eeuwenoud muziekstuk sterven weg. Zo, toch nog even kunnen oefenen voor de koorrepetitie van vanavond. Het weerstation dat op mijn slaapkamer ook als klok dienst doet, laat ”19:20” zien. Ai, zoals altijd met zingen: de tijd vergeten. Wil ik op tijd komen, dan moet mijn auto over tien minuten aan het rijden zijn.

Kapsel fatsoeneren, tanden poetsen, flesje water vullen, psalmboek pakken, muziek in de tas. Het to-do-lijstje voor de komende minuten is haalbaar.

Feitelijk stuur ik twee tekeningetjes. Sinds wanneer vinden we dat normaal?

Dan licht het scherm van mijn telefoon op. Eigenlijk is er geen tijd voor, maar ik lees toch maar even. Een familielid appt. „Jij komt morgen toch ook? Zou je een poging willen doen om die boeken niet opnieuw te vergeten?” In de kast op mijn kamer liggen twee boeken. Die horen daar niet te liggen. Maar hun aanwezigheid is zo onopvallend, dat ik per abuis al meermaals verzuimd heb ze aan de rechtmatige eigenaar te overhandigen. In de haast reageer ik: 🙈👍

Wat is dat eigenlijk voor reactie? Feitelijk stuur ik twee tekeningetjes. Sinds wanneer vinden we dat normaal? Zou de ontvanger blijer zijn als ik over tweeënhalf uur –dan ben ik weer thuis– reageer met de woorden ”Oeps, dit is schaamtevol. Ik zal ze morgen meenemen”? Of vindt hij deze tekentjes juist duidelijker? In ieder geval snapt hij mij wel. „Fijn, tot morgen”, is zijn reactie namelijk. Ik: 👋

Een en al plaatjes, die taal van tegenwoordig. Hoe komt dat? Is het erg? En hoe zijn die duizenden tekeningetjes eigenlijk in onze telefoons geslopen?

Emoji 🤠🍒🏊‍♂️ zijn niet hetzelfde als emoticons: ”;-)” ”:(” ”:-o” ”;-P”

Eerst een veelgehoord misverstand de wereld uithelpen. Emoji 🤠🍒🏊‍♂️ zijn (de meervoudsvorm emoji’s mag ook, maar wordt in dit artikel niet gehanteerd) niet hetzelfde als emoticons: ”;-)” ”:(” ”:-o” ”;-P”. Ze hebben wel dezelfde voorvader: de smiley. Dat lachende gezichtje zag in 1963 het levenslicht. De Amerikaanse grafisch ontwerper Harvey Ross Ball maakte hem in opdracht van een verzekeringsmaatschappij. Die wilde na een fusie het moreel onder werknemers hooghouden door posters met smileys op te hangen en badges met het lachebekje erop uit te delen.

De „vriendschapscampagne” sloeg aan. Amerika omarmde het gele gezicht. Het werd al snel hét symbool van de hippiebeweging. En zoals het met veel hypes uit Amerika gebeurt, waaide ook de smiley over naar de rest van de wereld. Begin jaren 70 was hij in veel westerse landen op truien, mokken en sokken te vinden.

Toen het digitale tijdperk aanbrak, bleek het gezicht eenvoudig over te zetten in letters en leestekens. Scott Fahlman, docent aan de universiteit van Pittsburgh, deed dat in de jaren 80 –voor zover bekend– als eerste. Hij voerde op het arpanet –de voorloper van het internet– gesprekken met zijn studenten. Om bij bepaalde opmerkingen duidelijk te maken dat het om een grap ging, introduceerde hij de :-). Al snel deed het hele arpanet hem na.

Creatievelingen bedachten nieuwe gezichtsuitdrukkingen. Met -_- maakt iemand duidelijk zich te vervelen. En ^^ –opgetrokken wenkbrauwen– staat voor verrassing. De uit leestekens bestaande figuurtjes kregen de naam emoticon – een samenstelling van de Engelse woorden ”emotion” en ”icon”.

Japan

Je zou kunnen denken dat 😊, 🙃 en 😉 uit de smiley voortkomen; maar dat is niet het geval. Hoewel het woord emoji lijkt op emoticon, heeft die naam niets met emotie te maken. Emoji komen uit Japan. De naam is een samentrekking van de woorden e (beeld) en moji (karakter).

De beeldkarakters werden in 1999 ontworpen door Shigetaka Kurita, een Japanse computeringenieur. Hij werkte voor i-mode, een van de eerste internetplatforms voor mobiele telefoons. Grote lappen tekst waren onhandig op de kleine zwart-witschermpjes van toen. Daarom ontwikkelde Kurita een set van 176 symbooltjes van enkele pixels groot. Ze waren alleen in Japan te gebruiken en daar ontzettend populair.

Dat emoji in het Aziatische land gretig aftrek vonden, is niet vreemd. Het Japans heeft met zo’n 2500 karakters een van de meest gecompliceerde schriftsystemen ter wereld. Daarnaast hebben Japanners erg hiërarchische omgangsvormen. Ze zijn snel bang om onbeleefd over te komen, dus gebruiken ze veel nuancerende en verduidelijkende woorden. Als iemand per sms’je maar 160 tekens mag gebruiken, zijn emoji als verhelderende symbolen een uitkomst.

Pas in 2011 maakte de rest van de wereld kennis met 😢, 👋 en 💩.

Deze historische informatie valt onder meer te lezen in ”Het zonder woorden-boek”, dat vorig jaar verscheen van de hand van Lilian Stolk. Deze 33-jarige historica en kunstenares omschrijft zichzelf als dé emoji-expert van Nederland. Stolk reisde voor haar boek naar Japan om emoji-bedenker Kurita te interviewen, sprak met tal van computerwetenschappers en ontwerpers, en skypte met emoji-baas Mark Davis. Hij is de directeur van het Unicode Consortium, de organisatie achter emoji – waarover later meer.

Tekst loopt onder video door:

Stolks favoriete emoji? 🙃. „Die laat voor mij goed de toegevoegde waarde van emoji zien; dat het echt een aanvulling op normale taal is. In het echte leven kun je namelijk niet je hoofd ondersteboven zetten, maar online is dat wel heel bruikbaar. Voor mij betekent hij: oeps. Of: dit is echt belachelijk, maar wel grappig belachelijk.”

Robotachtig

Als je iets grappig of belachelijk vindt, kun je dat beter in woorden zeggen, is de stelling van mijn moeder. Ze heeft sinds een aantal jaar een smartphone, maar gebruikt geen emoji. Dat heeft twee redenen. Een: ze weet niet waar de emoji-bibliotheek te vinden is. „Maar dat valt te leren”, geeft ze toe. Haar belangrijkste argument om zonder 😊👍😎 te appen: „Het komt op mij zo robotachtig over. Jij stuurt 👌 als je iets mooi vindt. Dan denk ik: wat onpersoonlijk. App gewoon: „Wat mooi”, of iets van die strekking. Dat is veel menselijker.” Grappig, want ik gebruik de plaatjes juist om grijze berichtjes kleur te geven. Of om duidelijk te maken hoe mijn woorden geïnterpreteerd dienen te worden.

Volgens taalwetenschapper dr. Lieke Verheijen is verduidelijking inderdaad de belangrijkste functie van emoji. „Bij geschreven tekst ontbreken zogenaamde paralinguïstische elementen. Nadruk, intonatie en volume bijvoorbeeld. Verder zie je in een appje ook geen gezichtsuitdrukkingen of gebaren. Dat maakt het lastig om een geschreven boodschap te interpreteren zoals die door de zendende partij is bedoeld. Emoji kunnen de ontvangende partij helpen om de juiste betekenis te geven aan schrift. Een knipoog kan bijvoorbeeld duidelijk maken dat voorgaande zin als grap opgevat moet worden.”

Verheijens favoriete emoji? „Die met sterretjes als ogen. Voor als ik ergens laaiend enthousiast over ben. Al betekent hij officieel: starstruck – het overweldigende gevoel dat mensen krijgen als ze een beroemdheid zien.”

Obama

Emoji zorgen er ook voor dat we kortere berichten kunnen sturen. Wie in een geschreven bericht nuance wil aanbrengen, heeft veel woorden nodig. Daar is op sociale media geen ruimte voor. Lappen tekst worden niet gelezen, want de stroom aan berichten is zo groot dat alles snel moet. Eén emoji kan veel woorden vervangen.

Oudere appers gebruiken emoji meer als visuele aankleding, in plaats van als deel van de boodschap

Maar juist dat korte lijkt mijn moeder –die bijna de pensioenleeftijd heeft bereikt– af te schrikken. Ze vindt emoji robotachtig. Verheijen: „Ze is wellicht taalpurist. Conservatieve taalgebruikers kunnen tegen emoji zijn, omdat ze bang zijn dat hun goede taalgebruik erdoor aangetast wordt. Dat je moeder geen jongere is, zegt niet zoveel; ook ouderen versturen tegenwoordig veel emoji. Soms wel op een andere manier; meer als visuele aankleding, in plaats van een deel van de boodschap.”

Vijf jaar geleden kreeg de toenmalige Amerikaanse president Obama op Vaderdag een handgeschreven brief van zijn dochter. Barack in zijn nopjes: „Dit is veel belangrijker voor mij dan wanneer ze me een emoji –of wat die dingen ook moge zijn– gestuurd had.” Stolk: „Het denigrerende ”wat die dingen ook moge zijn” maakt duidelijk dat Obama bang was dat emoji voor taalverloedering zouden zorgen. Die gedachte werd toen nog breed gedragen.”

Er zal een generatie opgroeien die niet meer weet hoe het is om zonder emoji te sms’en of te appen. Was Obama’s vrees misschien terecht? Zorgen emoji voor taalverarming?

Dat valt mee, denkt Stolk. In haar boek behandelt ze een onderzoek van de Amerikaanse professor Andrea Lunsford. Die onderzoekt al jaren het schrijfgedrag van jongeren. Wat blijkt? Sinds 2010 schrijft de jeugd veel meer. Wel drie keer zoveel. Desondanks maken ze niet meer fouten. Veel van de gebreken bleken ook nog eens veroorzaakt te zijn door foutieve suggesties van spellingscontroles die ”two” willen veranderen in ”too”.

Critici vergelijken emoji ook wel met hiërogliefen, het Egyptische schrift uit de oudheid dat ook al uit simpele tekeningetjes bestond. „Ze keuren emoji daarom af: ze zouden een teruggang zijn naar de simplistische communicatie van vroegere beschavingen”, legt Verheijen uit. „Zelf zie ik ze liever als een pragmatische manier om de beperkingen van ons schrift –zoals het ontbreken van non-verbale signalen en nadruk– te omzeilen.”

Emoji zijn volgens de onderzoekster een uiting van een brede cultuurverandering. „Visuele communicatie wordt steeds belangrijker. Dat zie je ook bij platforms als Snapchat en Instagram. Daar draait het om het delen van foto’s; tekst is van ondergeschikt belang.” De jeugd groeit dus meer dan ooit op met de wetenschap dat één beeld meer zegt dan duizend woorden. „Door het gebruik van emoji leren ze om de juiste beelden bij woorden te zoeken. Dat is tegenwoordig misschien wel belangrijker.”

Hartjes en kusjes

Googel op ”emoji zijn niet meer weg te denken” en de zoekmachine vindt zo’n 200 artikelen waarin wordt beweerd dat we niet meer zonder de beeldkarakters kunnen. Hebben de auteurs van die teksten gelijk? Kunnen smartphonebezitters –volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek 90,3 procent van alle Nederlanders– inderdaad niet meer zonder 💖, 😊 en 😂?

In eeuwenoude brieven zijn ook hartjes en kusjes te zien

Online zijn emoji inderdaad onmisbaar, denkt Verheijen. „De afgelopen jaren is de populariteit van de tekeningetjes gigantisch gegroeid. We zijn er inmiddels aan gewend om een boodschap te verduidelijken door er visuele elementen aan toe te voegen. Dat is overigens iets wat mensen al veel langer doen. In eeuwenoude brieven zijn ook hartjes en kusjes te zien.”

Als alleen jeugdige social-mediagebruikers emoji zouden gebruiken, waren de gezichtjes volgens de taalwetenschapper misschien nog weg te denken. Maar dat is niet zo. Emoji worden op het internet steeds breder ingezet. „Bedrijven als Tele2, Bol.com en Transavia gebruiken ze ook veel in bijvoorbeeld reclame-uitingen en mails naar klanten. Zo proberen ze –volgens mij met succes– aansluiting te vinden bij de hippe, digitale wereld waar jongeren zich in bewegen.”

Ook emoji-kenner Stolk van ”Het zonder woorden-boek” vermoedt dat emoji blijvertjes zijn. „De visuele directheid van de symbolen maakt dat iedereen ze gebruikt. Ook politici en bedrijven. Al gaat dat ook weleens mis. Hillary Clinton vroeg studenten in 2015 via Twitter om hun mening over studieschuld in drie emoji te beschrijven. De toenmalige presidentskandidaat hoopte daarmee op steun van jonge kiezers. Maar de vraag schoot bij hen in het verkeerde keelgat. Hoe kon Clinton zo’n ingewikkelde kwestie nou zo ludiek aanvliegen?”

Of je emoji kunt gebruiken, is per situatie verschillend, meent taalwetenschapper Verheijen. „Benader je collega’s vriendschappelijk, dan kan een enkele 😎 geen kwaad”, zegt ze. „Maar zakelijke appjes zou ik voor de zekerheid emojiloos laten. Voor velen hebben de tekeningetjes toch nog iets informeels. En ze zijn in zakelijke berichten ook niet echt nodig, want je stuurt klanten of opdrachtgevers doorgaans geen sarcastisch bedoelde opmerkingen.”

Hakbijl

Emoji die je in zakelijke berichten beter niet kunt gebruiken: een hakbijl, rolstoel of een luiaard. Vanaf komende zomer is het technisch echter wel mogelijk. Dan breidt de emoji-bibliotheek nog eens uit met 230 nieuwe tekeningetjes. Twee weken geleden verscheen de lijst met nieuwe emoji op internet.

Hoezo een hakbijl? Wie beslist er eigenlijk welke emoji er op telefoons verschijnen? Dat doet het Unicode Consortium – kortweg: Unicode. Deze organisatie –een samenwerking tussen bedrijven als Apple, Google en Microsoft– doet voor computergebruikers heel belangrijk werk. Zij digitaliseert namelijk onze taal. Computers werken niet met geschreven letters, maar met codes. Unicode heeft alle letters en leestekens een code gegeven die elke computer begrijpt. Zo kan het dat mijn moeder –die een ander merk telefoon heeft– toch dezelfde letters ziet als die ik met mijn telefoon naar haar gestuurd heb.

Verhit gemoed

In 2010 codeerde Unicode de eerste set emoji die in 2011 aan het toetsenbord van smartphones werd toegevoegd. Er waren toen 716 tekeningetjes. „Vooral de gezichtsuitdrukkingen en handgebaren werden omarmd”, vertelt emoji-expert Stolk. „Logisch. Die voorzagen in een behoefte. Door een 😉, 👍 of 😠 aan een appje toe te voegen, kon je ineens duidelijk maken hoe de tekst geïnterpreteerd diende te worden.”

Na de introductie stroomden de verzoeken voor nieuwe emoji binnen bij Unicode. Bij de eerste update in 2012 kwamen er ruim honderd plaatjes bij. Behalve een enkele gezichtsuitdrukking, belandden er vooral veel nieuwe dingen, dieren en spullen in de emoji-bibliotheek. Maar wat heb je aan een 🐿️, 🌶️ en een 🏹? Vervangen die non-verbale signalen? De peper zou hooguit kunnen staan voor een verhit gemoed. Maar daar is al een andere emoji voor.

Het toelatingsbeleid van Unicode is nogal schimmig. Stolk: „Het belangrijkste criterium dat ze hanteren, is: kan de emoji populair worden? Als je met genoeg bewijzen kunt aantonen dat veel mensen jouw aangevraagde tekeningetje gaan gebruiken, komt hij er.” Door dit beleid kan er in principe van elk object een emoji komen. In de beginjaren was Unicode daar nog terughoudend in, maar tegenwoordig lijkt het hek van de dam. Nu kunnen we bijvoorbeeld een cactus, nijlpaard, kokosnoot, petrischaaltje –zo’n scheikundige glaasje– en noedels versturen.

Iedere zomer komt er een nieuwe set tekeningetjes beschikbaar. Inmiddels staat de teller op 2789 verschillende emoji. Het aantal groeide de afgelopen jaren sterk, omdat elk handje of gezichtje in meerdere huidskleuren verschijnt. Dat gebeurt sinds een popzangeres in 2012 klaagde dat er alleen maar poppetjes met een westers uiterlijk waren.

Doordat emoji nu op heel gedetailleerd niveau worden aangepast, krijgen ze veel politieke lading, ziet Stolk. „Als je simpele pictogrammen met een gele huid hebt, voelt iedereen zich daarin vertegenwoordigd. Maar nu Unicode sleutelt aan haarlengtes, huidskleuren en andere details, wil iedereen zijn uiterlijke kenmerken terugzien in een emoji.”

Emoji-feminisme

Sociale bewegingen die de afgelopen eeuw de westerse maatschappij aandeden, zijn terug te zien in de nieuwe ladingen pictogrammen. Sinds 2015 bestaan emoji van homokoppels. Ook genderneutrale poppetjes zagen het licht.

Na kritiek vanuit de maatschappij kreeg de timmerman gezelschap van een timmervrouw

Een golf van emoji-feminisme volgde. Tot 2016 bestond er alleen een mannelijk poppetje met afstudeerhoed op. Daar moest ook een vrouwelijke variant van komen. Beroepen leken alleen door mannen te worden uitgeoefend. Opnieuw klonk kritiek vanuit de maatschappij, dus kreeg de timmerman gezelschap van een timmervrouw.

„Waarom hebben we vier verschillende brievenbussen, maar geen emoji van het kledingstuk dat 550 miljoen vrouwen ter wereld dragen?” vroeg de vijftienjarige Rayoud Alhumedhi drie jaar geleden via sociale media. Ze doelde op een hoofddoek. Haar vraag werd door verschillende media opgepikt, waarna Unicode de "woman with headscarf" codeerde.

Klaar om te vechten

Als een emoji is gecodeerd, betekent dat niet dat hij er op alle apparaten, in ieder programma en bij elke app exact hetzelfde uitziet. Unicode stuurt namelijk alleen een ontwerp-voorstel aan platforms als Apple, Whatsapp, Google, Microsoft en Facebook. De vormgevers van de techbedrijven kunnen daarmee aan de slag. Die lappen dat voorstel echter vaak aan hun laars. Resultaat: op alle platforms zien emoji er anders uit. Microsoft maakt simplistische tekeningetjes met dikke, zwarte lijnen; bij Apple zijn ze veel gedetailleerder. Op een Samsungapparaat heeft het zoenende gezichtje rode lippen; op een iPhone zijn ze donkerbruin.

Wil je iemand laten weten dat je te veel aan je hoofd hebt, dat kun je een "exploding head" sturen. Dat deed ik, iPhonebezitter, laatst naar een Samsungcollega. Maar bij haar leek de emoji meer op een halve eierschaal met een vliegenzwam. Verwarring.

Het grijnsgezicht met lachende ogen is ook berucht om zijn verschillende verschijningsvormen. De Amerikaanse onderzoekster Hannah Miller onderzocht het gezichtje. Wat bleek? De Google-variant werd door respondenten omschreven als heel gelukkig; de Apple-versie leek ”klaar om te vechten”.

Dubieuze emoji

De grootste onduidelijkheid rondom emoji ontstaat doordat mensen de tekeningetjes verschillend interpreteren. Een collega appte een Bijbeltekst naar haar oma. De reactie: 😂. „Misschien wilde ze aangeven dat de tekst haar raakte en ze een traantje had weggepinkt”, verklaart de bewuste collega. „Maar deze emoji betekent natuurlijk: huilen-van-het-lachen.”

Emoji-expert Stolk legde aan ruim 6000 Nederlanders een aantal dubieuze emoji voor. De respondenten moesten aangeven hoe zij deze interpreteerden. In 😤 zag 78 procent een boos gezicht. Want als er stoom uit neusgaten komt, denken westerlingen aan woede. In Japan staat het voor triomf, overwinning. Omdat emoji uit Japan komen, is dat dus de officiële betekenis: Face of triumph.

Nog verwarrender is 🙆‍♂️. Japanners gebruiken dit gebaar als ze aan willen geven dat iets oké is – de armen vormen een O. De geste wordt gebruikt als communicerende partijen elkaar wel zien, maar niet horen. Bijvoorbeeld als iemand achter een raam staat. De respondenten waren verdeeld over het OK-gebaar. Een kwart dacht aan sporten, 14 procent: ”Stom van mij”, 12 procent ziet er een juichende man in. Ook ”relaxen”, ”kijk mij” en ”haren” werden veel genoemd. Slechts 2 procent zag er de oorspronkelijke betekenis in.

💩 is in Japan een gelukssymbool. De meeste Nederlanders zien er echter niet meer in dan een hoop ontlasting. Voor 1 procent is het zelfs de bovenkant van een softijsje, vermoedelijk met chocoladesmaak.

De interpretatie van bepaalde emoji is ook per land verschillend. 💁‍♀️ staat in Aziatische landen voor een vrouw achter een informatiebalie. Voor westerlingen beeldt de vrouw iets als zelfvertrouwen, verwaandheid of arrogantie uit. Ze zou haar volmaaktheid benadrukken door haar omgeving weg te wuiven en hiermee „Kijk mij” te suggereren.

Maar de emoji kan ook gebruikt worden na een kappersbezoek of als illustratie van een serveerster. De officiële titel van deze emoji was ”Information Desk Person”, maar vanwege de sterk uiteenlopende interpretaties heeft Unicode deze in 2016 verandert in ”Person Tipping Hand” – iemand die zijn hand ophoudt. Daarmee zou het dus ook een vrouwelijke bedelaar kunnen zijn, of iemand die een subsidie aanvraagt. En zo beticht je voor je het weet een serveerster van subsidietrekkerij.

Teleurstelling

Met een sukkelgangetje rijdt een auto over de A1. Op naar het familiebezoek. Ik lift achterin mee. De Veluwe glijdt voorbij. Het gladde asfalt brengt een monotoon gesuis voort. Rommelige gedachten komen in rechte banen. En dan realiseer ik me: er liggen thuis twee boeken in een kast. Die horen daar niet. Opnieuw vergat ik ze mee te nemen. Om het familielid aan wie de boeken toebehoren op de teleurstelling voor te bereiden, app ik: 📚😨🙈😢.


Zijn emoji het nieuwe Esperanto?

De Poolse jood Ludwik Lejzer Zamenhof bedacht in 1887 het Esperanto, een relatief makkelijke taal die iedereen zou moeten kunnen leren. Het plan om de hele wereldbevolking met elkaar te laten communiceren mislukte. Mede door de opkomst van het Engels als wereldtaal.

Emoji worden wél over de hele wereld gebruikt. Dankzij de pictogrammen is het makkelijker dan ooit om met bijvoorbeeld Denen, Paraguayanen en Chinezen te communiceren. Vormen de beeldkarakters een succesvolle versie van het Esperanto?

„Ik heb dat eens getest. Een dag lang appte ik alleen maar in emoji”, vertelt kunstenaar Lilian Stolk, die een boek over emoji schreef. „Het voelde alsof ik in een buitenland met een volstrekt onbekende taal bezig was. Lidwoorden en woorden als waarom, daarom en want zijn lastig uit te beelden. Emoji vormen dus geen echte taal waar je fatsoenlijk in kunt communiceren.”

Als je alleen maar hoeft te reageren, kun je volgens Stolk wel met emoji uit de voeten. „Op Instagram zie je vooral veel reacties die uit louter emoji bestaan. Dat gaat prima, want de pictogrammen zijn vaak universeler dan het Engels. Neem 💖. Zo’n hart zal wereldwijd door meer mensen begrepen worden dan ”I like it” of ”I love you”.”

Taalwetenschapper dr. Lieke Verheijen zou de vergelijking met het Esperanto ook niet willen maken. „Je kunt met de afbeeldingen veel zeggen, maar ze kunnen nooit gesproken en geschreven taal vervangen. Een zin van emoji lijkt meer op een rebus. Er zijn wel woorden, maar je kunt bijvoorbeeld niet duidelijk maken wie de handelende persoon is, of de zin in tegenwoordige of verleden tijd staat en wat oorzaak of gevolg is.”

Hoe lastig ook, er zijn pogingen gedaan om teksten te vertalen naar emoji. In 2016 verscheen het e-book ”Emoji Bible”. „Om jongeren in aanraking met de Bijbel te brengen”, aldus de anonieme auteur. Het boek is om onbekende redenen niet meer verkrijgbaar.

Verder zijn op verschillende websites Nederlandse spreekwoorden in emoji overgezet. Neem: 🏃‍♂️🏠🐕🍳😭. Betekenis: De hond in de pot vinden.