Sinds kinderkamp zijn Lisanne en Lydia beste vriendinnen

Puntuit   21 sep. 2018 | tekst en beeld Lydia van Wijk en Lisanne van Engelen
LisanneLydia1
LisanneLydia2

Sinds hun eerste kinderkamp (Daniëlkamp), zo'n zeven jaar geleden, zijn Lisanne van Engelen (18) uit Leuvenum en Lydia van Wijk (19) uit Wijk en Aalburg beste vriendinnen. Omdat ze ver uit elkaar wonen, lopen ze niet zomaar even bij elkaar langs. Vanaf dat ze elkaar ontmoetten, schreven ze brieven en hingen ze uren aan de telefoon. Nu, zeven jaar later, spreken de vriendinnen elkaar nog steeds regelmatig.

Wanneer en hoe is jullie vriendschap ontstaan?

"Onze vriendschap is ontstaan toen we elkaar ontmoetten op kinderkamp. Lisanne was toen 11 en Lydia 12. Tijdens een sportactiviteit viel Lydia op haar knie en kon daardoor niet meer meedoen, en moest op een stoel langs de zijkant zitten. Lisanne kwam er op een gegeven moment naast zitten, toen ze af was en vroeg toen waarom Lydia niet meedeed. Toen was het ijs al gauw gebroken en vanaf dat moment hebben we de hele week met elkaar opgetrokken.

Toen het kamp afgelopen was, begon onze penvriendschap. Toen hebben we enkele jaren brieven naar elkaar geschreven en af en toe belden we  op zaterdagavond. Echte privégesprekken konden we helaas niet door de telefoon voeren, aangezien Lydia nog zo’n telefoon aan een draadje had en iedereen dus heerlijk mee kon genieten met onze giechelgesprekken. Onze geheimen vertelden we elkaar dan wel via de brieven. Op een gegeven moment hadden we allebei een email-adres en konden we mailen met elkaar. Later kregen we WhatsApp en toen ging contact houden nog makkelijker."

Hoe ziet jullie vriendschap eruit? 

"Onze vriendschap heeft er niet altijd uitgezien zoals nu. Eerst schreven we alleen brieven en belden we af en toe. Omdat we zo’n eind uit elkaar woonden, konden onze ouders ons ook niet even naar elkaar toe brengen. Dat was toch zeker zo’n anderhalf uur rijden en met de trein was het meer dan drie uur reizen. Lisanne is één keer in de kerstvakantie bij Lydia komen logeren, anderhalf jaar na onze eerste ontmoeting. Daarna hebben we elkaar weer een hele poos niet gezien en schreven we weer brieven en mailden we naar elkaar. We zijn nog een keer met elkaar op kamp geweest. Na deze gezellige kampweek verloren we elkaar eigenlijk een beetje uit het oog. Lisanne was toen 14 en Lydia was 15.

Hoe we toch weer met elkaar in contact zijn gekomen, weten we niet precies. Lang de tijd dat we geen contact hadden niet geduurd, want toen we zelf met de trein mochten reizen, konden we in het midden, in Utrecht, afspreken. Toen zagen we elkaar ook niet heel vaak, maar af en toe spraken we af en logeerden we bij elkaar.

Toen Lydia naar de pabo ging, dachten we er samen over om een Koerskamp (voorheen heette dit Daniëlkamp) voor kinderen te gaan leiden. Dat leek ons leuk omdat we zelf ook met zo'n kamp mee zijn geweest. Onze vriendschap bloeide ineens ook weer op, toen Lydia een oogje kreeg op een jongen die Lisanne toevallig kende. Daar hebben we veel over geappt en gebeld en gepraat. Toen Lydia uiteindelijk verkering kreeg, was ze vaker in Barneveld bij haar vriend en zo was ze ook dichter bij Lisanne ging het afspreken makkelijker.

We gingen naar elkaars verjaardag en we appten niet heel veel, maar als er iets was zeiden we het wel altijd tegen elkaar. We hebben nu samen twee kinderkampen geleid, daardoor spreek je elkaar ook veel. Nu appen we gewoon af en toe en af en toe spreken we af."

Wat betekent jullie vriendschap voor jullie?

"Onze vriendschap is heel waardevol. We weten gewoon dat er altijd iemand is waar je op terug kunt vallen. Je hoeft dan niet eens uit te leggen wat er is, maar je kunt gewoon aan elkaar vragen of je voor elkaar wilt bidden. We kunnen alles met elkaar delen, en ook al zijn we heel verschillend, we begrijpen elkaar. Ook vullen we elkaar aan en hebben we altijd veel lol. We kunnen ontzettend gek doen en gigantisch gek praten, maar we kunnen ook echt hele serieuze gesprekken hebben, waar we allebei wat aan hebben. Onze vriendschap kenmerkt zich vooral door lachen en huilen, boos zijn, trots zijn op elkaar, er altijd voor elkaar zijn en voor elkaar blijven bidden."

Wat maakt jullie vriendschap bijzonder/uniek? Waarom?

"De afstand maakt onze vriendschap wel uniek. Je kunt niet zomaar even naar elkaar toe. Verder zijn we allebei echt super verschillend. Als we bijvoorbeeld samen gaan winkelen, kiest Lisanne totaal andere dingen uit dan Lydia. Dan denken we weleens: "uuuhm vind je dat echt mooi?"

Wat ook bijzonder is dat we soms een periode hebben, waarin we elkaar niet zo veel spreken. Toch weten we dat we altijd op elkaar terug kunnen vallen en er altijd iemand is die voor je bidt." 

Welke mooie en moeilijke momenten hebben jullie samen meegemaakt? Kun je van beide een voorbeeld geven?

Mooi: "Alle kampweken die we samen hebben meegemaakt. Twee als deelnemer en twee als staflid. Alle vier zijn het onvergetelijke weken."
Moeilijk: "Soms als een van ons het moeilijk had en je daardoor samen huilde aan de telefoon, dan wist je dat je niet zomaar naar elkaar toe kon. Dat vonden we allebei wel erg moeilijk. Soms heb je elkaar gewoon echt even nodig, heb je een knuffel nodig en dat kan dan niet, omdat je niet naar elkaar toe kunt."

Wat is het leukste/grappigste dat je ooit samen hebt meegemaakt?

"Toen we tijdens onze laatste kampweek als staflid een klein beetje oververmoeid waren en niet meer normaal konden doen, hebben we samen tijdens een autorit naar de winkel als twee hooghollandse dames ontzettend bekakt gepraat. We hadden samen plezier voor tien. Dit zetten we voort tijdens het kamp totdat de kinderen vroegen of we alsjeblieft weer normaal konden praten.

Tijdens onze kampweek, liepen Lisanne en Lydia vaak naast elkaar met de avondwandeling met de kinderen. We blèrden dan allerlei liedjes over de straat. We zongen ons schor en zo hielden we de kinderen gemotiveerd om verder te lopen. Toch vonden niet alle kinderen het even leuk en sommige kinderen hadden last van plaatsvervangende schaamte."

Omschrijf je vriend/vriendin eens in een paar zinnen.

Lisanne over Lydia: "Lydia is echt een lieverd! Ze staat altijd voor je klaar, ook al gaat het bij haar zelf op dat moment ook niet goed. Ze is spontaan en ook lekker gek. Het meest belangrijkst vind ik toch wel dat ze echt te vertrouwen is en dat ze ondanks dat ze me goed kent, me nog steeds respecteert en voor me wil bidden."

Lydia over Lisanne: "Ik zie Lisanne niet zomaar als een vriendin. Tegen Lisanne vertel ik alles, ik voel me vertrouwd bij haar en ik weet dat ze ondanks alles, altijd voor me bidt. Lisanne kan ontzettend goed luisteren en kan zich goed inleven. Ze staat daarom ook altijd voor me klaar en ik kan haar altijd bereiken als ik haar nodig heb. Ze kan ook knotsgek doen en soms spoort ze echt niet helemaal, maar goed, dat doe ik ook niet. A friend is loving at all times, and becomes a brother in times of trouble. Proberbs 17:17. Dát is Lisanne voor mij!"


Heb jij ook zo'n unieke vriendschap als Lisanne en Lydia? Heb je je beste vriend/vriendin bijvoorbeeld op een bijzondere manier leren kennen, ben je beste vrienden met je broer/zus of een ander familielid bijvoorbeeld? Stuur een mailtje naar info@puntuit.nl of een appje naar 06-57357435.

 


Dit bericht is onderdeel van het Thema Dossier "Serie: Vrienden voor het leven"

Bekijk het dossier    
Terug naar nieuwsoverzicht binnenland