Jonge diplomaten met gigapech onderweg naar New York

Nieuws   07 mrt. 2019 | tekst Jur, Bregje en Sean, beeld RD
Schermafbeelding 2019-03-07 om 16

Daar zaten we dan, Jur en Sean in het vliegtuig naar New York. Zonder Bregje.

De dag begon al niet lekker. We waren er zeer zeker van dat alles gereed was voor vertrek naar New York, maar om 4:00 ’s ochtends kwamen we erachter dat de visum van Bregje ontbrak in onze bagage. We moesten dus gaan printen. Iedereen weet hoe printers werken. Uitstekend als je ze niet nodig hebt, maar op het ene beslissende moment staat die niet voor je klaar. Na een halfuur totale stress kwam er toch iets uit, het visum. Onze reis kon worden vervolgd na een lichte vertraging.

Eenmaal aangekomen op Schiphol ontstond er een nieuw, maar nog veel groter probleem. Het visum dat een uur geleden nog uit de printer kwam, was verkeerd geregistreerd. Door één klein foutje was de H een A geworden in het documentnummer, wat betekent: Je reis gaat niet door. Maar gewonnen gaven we ons niet, via het thuisfront werd bliksemsnel een operatie op gang gezet om het visum nog voor het vertrek van het vliegtuig te regelen. Na een uur vol chaos was de nieuwe visumaanvraag nog steeds niet goedgekeurd. We kregen te horen dat een aanvraag wel 72 uur kan duren. Verslagen stonden we voor de incheckbalie. Weg New York.

Een kwartier voor tijd kwam er een supervisor aangesneld. Ze had het idee om mee te lopen tot de gate om zo extra tijd te creëren voor het goedkeuren van het visum. Dit was echter tevergeefs. Na lang overleg bedachten we 10 minuten voor tijd dat Sean en Jur vooruit gingen en Bregje later met de begeleider er achter aan zou komen vliegen. Maar zou dit lukken? Een visumaanvraag kan immers 3 dagen lang duren, MUN zou dan al bijna afgelopen zijn.

Tot overmaat van ramp kwamen we erachter dat er een storing was op de site waar je het visum kon aanvragen. Ondertussen zaten Sean en Jur al in het vliegtuig naar London Heathrow en lazen dit net voordat ze opstegen. Er heerste een terneergeslagen stemming, het team was niet compleet.

Op het moment dat wij landden kregen we het bericht waar we het hele uur op gehoopt hadden: De visumaanvraag was goedgekeurd! Ons team was weer compleet en zou elkaar om 17:00 in New York zien. Maar twee 16-jarigen alleen op een onbekend vliegveld in Londen is geen recept voor een succes en daar kwamen ze achter ook. Na een lange transfer zagen we op de borden dat de gate naar New York al aan het sluiten was en besloten een volle sprint te trekken. Uitgeput kwamen we bij de gate aan, blij dat we nog mochten inchecken. We lieten onze boardingpassen zien en werden finaal uitgelachen. We hadden een volle sprint getrokken naar de verkeerde gate en naar het verkeerde vliegtuig. Met bezwete koppen liepen we weer terug.

Op het thuisfront was het ondertussen onrustig geworden, er waren bommeldingen binnengekomen afkomstig uit Londen Heathrow. Op dit moment liepen de twee jongens nietsvermoedend door de gangen van het vliegveld. Toen we ons wilde inchecken voor de vlucht naar New York werd Sean eruit geplukt door de beveiligers. Ze hadden de opdracht gekregen hem te checken, waarom wisten ze niet. Uiteindelijk waren de beveiligers ervan overtuigd dat hij geen crimineel was en hij mocht dus doorlopen. 

En daar zaten we dan, op weg naar een voor ons onbekende stad, zesduizend kilometer gelegen van huis. De reis viel ontzettend tegen, die 8 uur waar we in het begin zo makkelijk over deden bleek een stuk langer aan te voelen dan vooraf gedacht. Eindelijk waren we geland, zonder te weten dat er een nieuw obstakel onze weg zou versperren. Voor de tweede keer op rij was de immigratiedienst de boosdoener. We mochten niet samen door de douane, wat het al een stuk ingewikkelder maakte. Sean werd er voor de 2e keer op rij uitgeplukt en mocht zich nu verbaal gaan verdedigen. Dit ging een tijdje door, totdat het goed was en we elkaar aan het einde van de terminal weer tegenkwamen.

We waren de stress van de afgelopen uren helemaal zat en besloten lekker ergens een hapje te gaan eten, Mexicaans stond op het menu.

Nadat Bregje en de begeleider waren geland, besloten we hun op te zoeken bij de terminal. De immigratiedienst had het alleen nogal druk, waardoor we eerst 1,5 uur gewacht hebben. Na eindelijk herenigd te zijn pakten we snel de taxi richting onze verblijfplaats, het Edison.

Na een hapje op Times Square gegeten te hebben doken we vermoeid ons bed in, morgen stond de 1e dag van de conferentie op de planning.

 


 

Jur, Bregje en Sean zijn drie dagen in New York voor een scholierenconferentie. Op de MUN vergaderen ze alsof ze bij de VN zitten. Ze bloggen en vloggen voor Puntuit.

 

Terug naar Diplomatenleven