Nederlandse VN-diplomaten krijgen vijftig landen achter zich

Nieuws   11 mrt. 2019 | tekst Jur, Bregje en Sean, beeld RD
Schermafbeelding 2019-03-11 om 14

Het was een rustige dag om wakker te worden in New York. De afgelopen dagen was het immens koud, maar vandaag viel het een keer mee. Het zonnetje scheen en wij werden vrolijk wakker. We konden goed uitslapen, maar dit gebeurde niet door onze jetlag. Onze begeleidster was al om 5.00 wakker en de rest rond 8.00. Er stond een drukke dag op het programma.

Om de dag goed te beginnen hebben wij lekker ontbeten en alhoewel het moeilijk is om in deze wereldstad glutenvrij eten te vinden voor Jur, lukte dat toch. Na een stevig ontbijt besloten wij om naar de speech te luisteren van de directeur van UNESCO van de Liaison office in New York, die speciaal naar de MUN-conferentie was gekomen om haar en het verhaal achter UNESCO te vertellen.

Ze had een heldere stem en gaf een goede en duidelijke speech over de UNESCO. Na deze speech besloten wij nog snel even de stad in te duiken voor een hapje te eten. Onderweg wilden de vrouwen nog wat kijken in winkels en rond 12.30 kregen we trek. We stuitten we op de Trump Tower en besloten hier te gaan eten. Het imposante gebouw op de fifth avenue had een opmerkelijk strenge controle. Nadat we goed gegeten hadden was het tijd voor de eerste comitésessie van de dag.

Speech knutselen

Nadat wij in de eerste sessie vooral actief waren in de informele bespreking tussen delegaties werd het tijd dat wij onze speeches voorin op het podium gingen vertellen voor alle andere delegaties. Wij hadden ondertussen namelijk een aardig blok gevormd. Dat is een groep landen die gezamelijk werkt aan een oplossing. Na een opwelling van enthousiasme kozen wij ervoor dat Jur en Sean beide zouden speechen. Jur zou beginnen en zijn speech hadden wij een minuut daarvoor in elkaar geknutseld.

Daar stond hij dan voor ongeveer 150 mensen zijn verhaal te vertellen. De spanning gepaard met de korte voorbereidingstijd zorgde er dan ook voor dat de speech niet vlekkeloos verliep. Wit-Rusland werd vertegenwoordigd door Sean en zijn speech volgde na Finland. Dit ging ook niet geweldig, maar kon ook slechter voor een eerste speech. Toch bracht de speech ons verder, nu hadden ook de landen die we nog niet direct hadden aangesproken interesse in onze ideeën. Terug op zijn plek ontving ons Finland meerdere briefjes, één van deze briefjes kwam van Zuid-Korea.

Nóg een Nederlander

Dit briefje was erg bijzonder, niet om het feit dat we het ontvingen van Zuid-Korea, maar om het feit dat de tekst in het Nederlands geschreven was. Ons was echter verteld dat er geen Nederlandse scholen aanwezig zouden zijn. Wij besloten Zuid-Korea op te zoeken en kwamen erachter dat het daadwerkelijk een Nederlander was. Onze eerste vraag was dan ook hoe hij hier gekomen was. Het eerste wat hij ons vertelde was dat zijn opa ons in de krant gezien had en hem had verteld over ons. Hij had tegen hem gezegd dat wij ook aanwezig zouden zijn bij dezelfde MUN.

We besloten samen verder te werken. Dit deden we vooral in de vorm van speeches. Het was een aardige jongen die net als ons zichzelf wilde ontwikkelen. Hij komt uit Noord-Holland, maar woont door de opleiding van zijn vader in New York. Sindsdien besloten wij onze oplossingen voor het probleem samen door te zetten. Door ons lange en gezellige gesprek met de Nederlander verloren wij een beetje de aansluiting met ons zelf opgezette blok, die op dat moment uit ongeveer vijftien landen bestond. Hierbij gepaard ging onze lol die we ontdekt hadden in het schrijven en geven van speeches.

Aangezien wij meer lol kregen in het speechen dan in het leiden van het blok verloren wij hier de macht. Wij vonden dit geen ramp en gingen vrolijk door met het speechen over onze hernieuwde en verbeterde ideeën, in samenwerking met Zuid-Korea. Zo eindigde de eerste sessie van de dag. Er was een pauze van 2 uur zijn voordat de 2e sessie van de dag van start ging.

Beïnvloeden

De speeches van de vorige sessie hadden de aandacht getrokken. Het blok waar wij in zaten kampte met interne problemen door een fusie van twee blocks. De landen zagen ons graag terug in een prominente positie. Na een spoedoverleg met de ‘oude’ leiders van het blok hoorden wij wat van ons verwacht werd. Er werd van ons verwacht dat wij weer een leidende rol zouden aannemen en de ideeën naar onze hand zouden zetten. Dit klonk ons goed in de oren, totdat een andere prominente delegatie ging spreken. Die zij dat wij op ondiplomatieke wijze een gedeelte van het blok moesten dwarsbomen en uiteindelijk afstoten. Dit ging voor ons te ver, wel probeerden wij de ideeën die we zouden inleveren in het voordeel van onze landen te beïnvloeden en te zorgen dat er weer rust in het kamp kwam. Dit lukte best goed.

Toen dit gelukt was kwamen wij er achter dat het leuker was om ideeën te bekritiseren dan ze te verdedigen, aangezien ons blok al zo groot was geworden en al garant stond voor succes, met een steun van ongeveer vijftig landen in het comité. Verdedigen hadden we nu al twee dagen succesvol gedaan, het leek ons leuk ook om als advocaat van de duivel te spelen. Dit deden we voornamelijk in de vorm van speeches, hier wilden we mee garanderen dat alle aspecten van het probleem besproken werden. We konden terugkijken op een geslaagde dag en keken al uit naar de volgende ochtend.


Jur, Bregje en Sean zijn drie dagen in New York voor een scholierenconferentie. Op de MUN vergaderen ze alsof ze bij de VN zitten. Ze bloggen en vloggen voor Puntuit.

 

Terug naar Diplomatenleven